Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

ΑΡΚΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ;



Πάντα, ένας απολογισμός έργου έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Πόσο μάλλον όταν αυτός αφορά στα πεπραγμένα ενός δήμου. Υπ’ αυτήν την έννοια –και ασχέτως περιεχομένου– η πρωτοβουλία της κυρίας Τσανάκα έχει θετικό πρόσημο. Όμως, η ουσία της έμελε να χαθεί μέσα στο «εορταστικό κλίμα» της εκδήλωσης, στον μονόλογο της «πρωταγωνίστριας» και τους αυτοθαυμασμούς των απαριθμήσεων. Στοιχεία που καταγράφουν την όλη προσπάθεια ως άλλο ένα επικοινωνιακό σόου.

Είναι προφανές ότι στο «ιδεολογικό DNA» της κυρίας Τσανάκα δεν εγγράφονται αμεσοδημοκρατικές συνήθειες. Ούτε βέβαια και η «πολιτική της κουλτούρα» τής επιτρέπει να αντιμετωπίσει τη γνώμη και την κριτική των πολιτών σε ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις. Γι’ αυτό και επέλεξε να «αναπαυτεί» στη σιγουριά των γνωστών (άμα τι και «φρόνιμων») ακροατηρίων των χειροκροτητών.

Ας μη γελιόμαστε όμως. Στα ίδια ακροατήρια «έστηναν» και οι προκάτοχοί της τους δικούς τους απολογισμούς. Μονότονους και πληκτικούς μονολόγους «ζήσαμε» και παλιά. Και από «αυτοδιοικητικά κέφια», άλλο τίποτε. Επί της «πεπατημένης» λοιπόν τα όσα αυτάρεσκα μνημονεύτηκαν στην παραταξιακή (και μόνο) σύναξη της περασμένης εβδομάδας. Και ως εκ τούτου, απολύτως λογικό και το κλίμα… πανηγύρεως!

Εκεί ακριβώς «έπασχε» και η (εκτιμώ καλοπροαίρετη) διάθεση της κυρίας Τσανάκα να «κοινωνήσει» το έργο της σε ακροατήρια που υπερέβαιναν την ομοιομορφία των «συγγενών κύκλων». Στο να καταφέρει να κινητοποιήσει τις δυνάμεις των ενεργών πολιτών, ξεπερνώντας σύνδρομα και «κολλήματα» του παρελθόντος. Στο να εντάξει τις συλλογικές αγωνίες των πολιτών σε ένα κοινό όραμα για τη πόλη. Στο να γονιμοποιήσει σκέψεις και ιδέες που υπερβαίνουν το «εφικτό» και το «τετριμμένο». Και μέσα από αυτά, να «προσγειώσει» τον όποιον ναρκισσισμό παράγει η «αυλή της εξουσίας».

Βέβαια, τα οφέλη ενός τέτοιου «εναλλακτικού» απολογισμού, δεν μπορεί να προσδιοριστούν και να αξιολογηθούν διά των θεωριών και των προθέσεων. Χρειάζεται και η πρακτική τους ενεργοποίηση. Χρειάζεται η τόλμη της εξωστρέφειας. Μία καινούρια διοικητική αφήγηση που θα εμπιστεύεται και θα ακούει πέρα από την «ασφάλεια των συνόρων» της.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

ΑΓΑΠΗ ΜΟΝΟ!




Η Άννα Διαμαντοπούλου στο twitter: Φιντέλ Κάστρο… καλό ταξίδι και πάρε μαζί σου τις ψευδαισθήσεις και τα υπέροχα ψέματα της νιότης μας. Πάντως, Αννούλα μου, τη δικιά σου νιότη την «πέρασες» ως διορισμένη νομάρχης στην Καστοριά! Και εκεί, χλωμό να «έβαλε το χεράκι» του ο Κάστρο!

Ποιον πήγα και θυμήθηκα λέτε; Τον Σάββα τον Εμινίδη! Μήπως πρέπει να το κοιτάξω;

Και τώρα η είδηση της χρονιάς! Ο Γιάννης Πασχαλίδης εξελέγη στο Διοικητικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών του ΟΑΕΔ!

Πώς και πώς το περίμενα να ξεκινήσουν οι εγγραφές για την Ακαδημία-Δομή Διά Βίου Μάθησης της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης! Τώρα το μεγάλο μου πρόβλημα είναι τι να πρωτοεπιλέξω! Τη διάλεξη Ζώντας Στο Σήμερα ή την άλλη με θέμα Το Σύγχρονο Επιχειρείν; Δίλλημα μέγα, αν σκεφτείτε ότι υπάρχουν και άλλες (ακαδημαϊκές ντε) διαλέξεις με πολύ μεγάλο «βάθος», όπως για παράδειγμα εκείνη που διαπραγματεύεται Πολιτείας Θέματα και η άλλη την Ενέργεια Στη Ζωή Μας. Φήμες που ήθελαν να συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα και διάλεξη με θέμα Τρία Πουλάκια Κάθονταν κρίνονται από αβάσιμες έως και υποβολιμαίες!

Ποιο To Be, Or Not To Be! Εμένα άλλο με «τρώει» από τη μέρα που μπήκαν στη ζωή μου αυτές οι… Fortissimo! Να τις ακούω ή να τις… βλέπω;

Το 64% των Ελλήνων θέλουν να γίνουν επιχειρηματίες. Εγώ ανήκω στο υπόλοιπο 36% που θέλουν να γίνουν… εφοπλιστές!

Σύμφωνα με τον Εκπρόσωπο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Κυρανάκη, ο Φιντέλ Κάστρο εκτέλεσε πάνω από 3.000 άτομα! Δηλαδή πόσο πάνω; 3.001; 3.002; 3.003; Όχι, να ξέρω…

Ως αδέσποτος αριστερός αυτοχαρακτηρίστηκε ο Δήμος Βερύκιος! Κάποιος να μαζέψει τις φόλες!

Οι ποιητικές ανησυχίες του αντιπροέδρου της ΟΝΝΕΔ Κώστα Μητσόπουλου, έτσι όπως τις κατέγραψε στο twitter: Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις. Πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι… Μ’ αρέσει η αισιοδοξία των νέων.

Κώστας Κατσίκης, βουλευτής των ΑΝΕΛΛ: Μπορεί ένας τρανσέξουαλ να είναι παιδαγωγός; Μπορεί ένας γκέι να είναι μπέιμπι σίτερ; Φυσικά και μπορεί καλέ! Γιατί, δηλαδή, ένας μαλάκας μπορεί και γίνεται βουλευτής;

Η Κούβα, λέει, ήταν από τους πρώτους προορισμούς για σεξοτουρισμό. Ενώ η Μύκονος για… θρησκευτικό!

Τι κοινό έχει η Marfin με τα Everest πέρα από την ανεπάρκεια στην πυρασφάλεια των κτιρίων τους; Απλά είναι αμφότερα στην ιδιοκτησία της MIG!

Δεν είναι ότι έφαγε «χυλόπιτα» από την γκόμενα, είναι ότι ήταν και Συριζαία! Και κάπως έτσι προέκυψε το λογοτεχνικό έπος του Σταύρου Κωνσταντινίδη Ο Έρωτας Στα Χρόνια Του ΣΥΡΙΖΑ! Λεπτομέρειες; Το βιβλίο εκδόθηκε από την Athens Voice, παρουσιάστηκε στο προχώ-χίπστερ βιβλιοπωλείο  Free Thinking Zone (ναι, αυτό που είχε οργανώσει την εκδρομή αναψυχής στη… Μακρόνησο) και στο πάνελ της παρουσίασης συμμετείχαν ο Πέτρος Τατσόπουλος, η Σώτη Τριανταφύλλου και ο Ανδρέας Λοβέρδος! Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια;

Η Κούβα του Κάστρο ήταν το καταφύγιο όλων των εξόριστων Λατινικής Αμερικής από τις χουντικές μπανανίες που έστηνε η CIA. Να τα λέμε και αυτά!

Σιγή ασυρμάτου ο σύντροφος Μουρτασάγας. Λέτε να «χτυπήσει» με κανέναν… Καββαδία;

Αυτές τις ποταμίσιες εξυπνάδες σκέφτονται πολύ για να τις γράψουν εκεί στο Protagon;

Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσες φορές έσβησε αθόρυβα ο 24χρονος αστυνομικός, θύμα κουκουλοφόρων το 2007. Λίγο που το έψαξα, το προχθεσινό «σβήσιμο» πρέπει να ήταν το όγδοο!

Σταλινική δικτατορία στην Κούβα, Σταλινική δικτατορία στη Βόρεια Κορέα… Κάτι «σταλινικό» για την Κίνα δεν ακούω και σκέφτομαι μπας και οι σύντροφοι εκεί το έριξαν στον… οπορτουνισμό! Τι όχι;

Το σκέφτεστε; Γίνεται κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία και υπουργός Άμυνας αναλαμβάνει ο Άδωνις Γεωργιάδης! Αυτός που όταν κάποτε τον πέταξαν γιαούρτια, πήγε και λούφαξε πίσω από τη γυναίκα του!

Επιγραφή σε κυλιόμενες σκάλες: ΔΕΞΙΑ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ, ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ! Γάμησα εγώ επικοινωνιολόγους!

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΙ



Ούτε γνωρίζω, ούτε και «καίγομαι» για να μάθω τι είναι αυτό που, συχνά – πυκνά, «διαταράζει τις σχέσεις» του Σωματείου των Εργαζομένων του Νοσοκομείου με τον Διοικητή του. Όχι γιατί παραβλέπω ή αδιαφορώ για τα προβλήματα που τυχόν θα υπάρχουν εκεί, αλλά επειδή μου είναι αποκρουστικός ο συνδικαλισμός που εκφράζει και «εξυπηρετεί» η κυρία Πετράκη! 

Τι κάνει τον «συνδικαλιστικό τύπο» της κυρίας Πετράκη, αναξιόπιστο και αντιπαθή; Πριν απ’ όλα, η απόλυτη ταύτισή του με τους κομματικούς μηχανισμούς. Ειδικά δε στη περίπτωση της προέδρου του Σωματείου των εργαζομένων στο Νοσοκομείο, η ταύτιση αυτή προεκτείνεται και σε ακόμη χειρότερες «ταξικές επιμειξίες», μιας και υπήρξε από τις πρώτες που «προσαρμόστηκε» (άνετα και ιδανικά) στον εσμό του χειραγωγημένου από τις κυβερνήσεις συνδικαλισμού. Εν προκειμένω, του πιο ευτελούς και απαξιωμένου που γνώρισε το εργατικό κίνημα της χώρας. Από Ραυτόπουλους και Πρωτοπαπάδες μέχρι Πολυζωγόπουλους και Παναγόπουλους.

Ως «παίκτρια» στο άθλημα που «έστησε» (ομολογώ εξαιρετικά) ο εργατοπατερισμός του ΠΑΣΟΚ, η κυρία Πετράκη συνετέλεσε (λίγο ή πολύ, αδιάφορο) και στα όσα επακολούθησαν του ευτελισμού. Ήγουν, να χαθεί εντελώς η εμπιστοσύνη των εργαζομένων στους συνδικαλιστές και τους φορείς τους, να θεωρείται μάταιη οποιαδήποτε μορφή διεκδίκησης και αγώνα, οι κινητοποιήσεις και οι απεργίες να αποκτούν χαρακτηριστικά «πρωινής γυμναστικής» (προφανώς για να ευτελιστούν), και γενικά, να «σέρνεται» παντού μιζέρια και ανυποληψία.

Με όλο αυτό το «φορτίο» στις πλάτες της και με το «ιδεολογικό» της παρελθόν να μη μπορεί να την «βοηθήσει» καθόλου σε ποθούμενους «εξαγνισμούς», η κυρία Πετράκη... παίζει τα συνδικαλιστικά της ρέστα! Μόνο που τα «πονταρίσματά» της μοιάζουν εξόχως αφερέγγυα και ιδιοτελή. Τόσο που να την καθιστούν και μη... ανταγωνιστική!

Επιμένοντας σε νοοτροπίες και πρακτικές που παραπέμπουν στους τσαμπουκάδες των Φωτόπουλων, των Μπαλασόπουλων και των Καλφαγιάννηδων, το μόνο που καταφέρνει η κυρία Πετράκη, είναι να εκθέτει τον εαυτό της και στον κίνδυνο του «γραφικού». Όχι πως (εδώ που φτάσαμε) δεν είναι μία φυσιολογική εξέλιξη, άλλα όταν αυτή συνοδεύεται και από έμφυτες ανεπάρκειες, τότε, διόλου παράξενο, να ελλοχεύει και ο κίνδυνος της... μωρίας!

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

ΔΥΟ ΑΦΟΡΜΕΣ ΓΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟ



Σφόδρα εταράχθη ο (διαδικτυακός) εκδότης του Καθημερινού Τύπου Γιώργος Γανίτης λόγω της κριτικής που του άσκησα σε δύο κείμενα τα οποία δημοσιεύτηκαν την περασμένη εβδομάδα στον ομώνυμο ιστότοπο. Στο ένα για τα όσα περιέχονταν σε ρεπορτάζ που αφορούσε στην «ιδέα» της Δημοτικής Αρχής να αναδείξει και να αναπλάσει τον χώρο και τις καπναποθήκες που αποτελούν το συγκρότημα της πλατείας Μακέδου, με στόχο να μετατρέψει την περιοχή σε… Λαδάδικα της Καβάλας, και στο άλλο, για τον τρόπο με τον οποίο «αντιμετώπισε» το αίτημα των προσφύγων για θέρμανση στον (επί της ουσίας) καταυλισμό του Στρατοπέδου Ασημακοπούλου, τρόπος που εκ μέρους μου χαρακτηρίστηκε ως «ρατσιστικός». Δεδομένης της «ταραχής» του, ακολούθησαν δύο επανωτές «εν θερμώ» απαντήσεις χωρίς (ως όφειλε) να παραθέσει προς γνώση των αναγνωστών του και τα όσα (κατ’ αυτόν άδικα) του καταμαρτυρούσα. Δείγμα, προφανώς, της δημοσιογραφικής κουλτούρας και ευαισθησίας που τον διακρίνει. 

Εν αρχή, τα κατά Γανίτη περί πλατείας Μακέδου και… Λαδάδικων:     

Την τιμητική μας είχαμε αυτή την εβδομάδα, ο Καθημερινός Τύπος και ο γράφων τη στήλη, αφού ο αρθρογράφος της εφημερίδας Νέα Εγνατία Μπάμπης Γαμβρέλης δις ασχολήθηκε με την αφεντιά μας. Την πρώτη φορά (την Τρίτη) μας άγγιξε ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τη δεύτερη φορά, (Παρασκευή) μας τύλιξε σε μια φασιστική-ρατσιστική κόλλα χαρτί, απροκλήτως, ανενδοίαστα και αναιτιολόγητα, εξαντλώντας την φασιστική νοοτροπία που του απέμεινε από το πάλαι ποτέ κομουνιστικό του παρελθόν. Για το λόγο αυτό κι εμείς με τη σειρά μας θα τον τιμήσουμε σήμερα με δύο μάλιστα σχόλια. Ένα για το ζήτημα που έβαλε την Τρίτη και ένα για το ζήτημα που έβαλε την Παρασκευή. Για τα «Λαδάδικα», λοιπόν:

Η Δήμαρχος Καβάλας Δήμητρα Τσανάκα, δήλωσε στο Δημοτικό Συμβούλιο, ότι σκοπεύει να εξετάσει τη δυνατότητα ανάπλασης της γνωστής ως πλατεία Μακέδου, δεδομένου ότι εκεί είναι σήμερα μια νεκρή και σκοτεινή περιοχή, σχεδόν στο κέντρο της πόλης της Καβάλας. Φιλοδοξία της είπε είναι, να πάρει ζωή αυτή η περιοχή και λόγω των καπναποθηκών από τις οποίες περιβάλλεται, μπορεί να γίνει πόλος έλξης των καβαλιωτών και πολλών ξένων επισκεπτών, κατά το παράδειγμα, των «Λαδάδικων» της Θεσσαλονίκης που μια υποβαθμισμένη περιοχή αξιοποιήθηκε και αναπτύχθηκε. Γράφει ο Μπάμπης Γαμβρέλης, ότι αγνοεί την πατρότητα του κειμένου που διαβάζει στην εφημερίδα μας και ελπίζουμε να μην υπονοεί τίποτα προσβλητικό, δεδομένου ότι ο Κώστας Κοϊβέρογλου ξενυχτάει κάθε φορά στις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας για να κάνει το ρεπορτάζ. Η εφημερίδα μας, επαίνεσε την πρωτοβουλία αυτή της Δημάρχου, και ευτυχώς που δεν είδε τους επαίνους, γιατί τότε ποιος μας έσωζε από τις ειρωνείες του Μπάμπη Γαμβρέλη.

Στις 477 λέξεις του κειμένου του, στην Νέα Εγνατία, δεν μπόρεσε να προσθέσει μερικές ακόμη για να κάνει μια δική του πρόταση, αφού το έντιμο είμαι, πως όποιος προσπαθεί να αποδομήσει (και μάλιστα χωρίς επιχειρήματα) τις προσπάθειες άλλων, θα πρέπει να προτείνει και εναλλακτικές. Φαίνεται, πως ο ίδιος προτιμάει να συνεχίσει να παραμένει στην εγκατάλειψη, στην οποία  χρόνια τώρα βρίσκεται η πλατεία Μακέδου. Ολόκληρη η πλατεία, ίσως γνωρίζει, ότι είναι ιδιοκτησία ιδιώτη και όχι του Δήμου, όπως άλλωστε και οι γύρω καπναποθήκες. Οπότε ο Δήμος μάλλον υποστηριχτικό ρόλο θα μπορεί να έχει στην προσπάθεια ανάπτυξης της περιοχής αυτής. Γιατί νομίζει, πως όταν η Δήμαρχος ευαγγελίζεται ανάπτυξη, θεωρεί αυτομάτως ότι θα γίνουν εκεί κέντρα διασκέδασης και κωλάδικα;;; Στα Λαδάδικα της Θεσσαλονίκης, απ’ όσο γνωρίζουμε, υπάρχουν διάφορα καταστήματα, που διατηρούν το παραδοσιακό χρώμα της περιοχής, όπως σοβαρά εστιατόρια, καφέ πολυτελείας, αλλά και πιο λαϊκά, ένα τάνγκο μπαρ και χώροι που είναι στη χρήση πολιτιστικών Συλλόγων.

Κανείς, δεν νομίζουμε ότι σκέφτεται ότι με τις παρεμβάσεις του εκεί, θα αγνοήσει την Εφορεία Νεωτέρων μνημείων και θα επιχειρήσει αλλαγές των διατηρητέων στοιχείων των καπναποθηκών. Και να το σκεφτεί αυτό κάποιος, δεν θα το καταφέρει, δεδομένου ότι υπάρχουν αυστηροί νόμοι που τις προστατεύουν. Όσο για την αντ’ αυτής ανάπλαση που προτείνει στους παλιούς οίκους ανοχής πίσω από τις Καμάρες Καβάλας, εμείς θα την υποστηρίζαμε, αλλά αυτή δεν απαντάει για το τι πρέπει να γίνει με την ιστορική πλατεία Μακέδου… Και τι προτείνει ο Μπάμπης Γαμβρέλης να γίνει εκεί, επειδή, πράγματι, είναι το σύμβολο καπνεργατικών αγώνων; Να την αφήσουμε στην ησυχία της, στα σκοτάδια της, στη βρωμιά της, στα ΙΧ αυτοκίνητα που παρκάρουν γύρω της, να κάνουμε κενοτάφιο των αγωνιστών και γύρω γύρω ένα απέραντο μουσείο και τις νύχτες να ακούγονται οι ιαχές των καπνεργατικών διαδηλώσεων;;; Τι ακριβώς θέλει ο αγαπητός μας Μπάμπης;;;

Είναι προφανές ότι ο κύριος Γανίτης έχει «χάσει επεισόδια». Τόσα που να τον εκθέτουν πολλαπλά στην αντιπαράθεση που έχει εμπλακεί. Εκ των προτέρων: καλό αλλά «φορεμένο» (γι’ αυτό και ξεπερασμένο) το παίγνιο με τον… ΣΥΡΙΖΑ. Με λίγη περισσότερη προσοχή θα μπορούσε να αποφύγει την «κουτουράδα» και να μη μου πιστώσει «εντάξεις» που δεν με αφορούν. Ας είναι. Τόσα ξέρει, τόσα λέει (και γράφει). Όσον αφορά το «κομμουνιστικό μου παρελθόν», ένα μόνο: εγώ νιώθω περήφανος γι’ αυτό! Εκείνος για το (όποιο) δικό του;

Επί του θέματος όμως και με τη σειρά…

Πρώτον. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί ο κύριος Γανίτης ανέλαβε να «καθαρίσει» αυτός για ένα κάτι που διόλου τον... ακουμπά. Η κριτική μου αφορούσε αποκλειστικά στον τρόπο με τον οποίο η Δημοτική Αρχή προσεγγίζει ένα κομβικής σημασίας θέμα, τρόπο που απλά ανέδειξε το ρεπορτάζ του Καθημερινού Τύπου. Να υποθέσω ότι μέσω των ρεπορτάζ ο κύριος Γανίτης ασκεί και εξωθεσμικά καθήκοντα που εμπίπτουν στην ευθύνη του γραφείου Τύπου του δήμου;  

Δεύτερον. Δεν υπήρχε καμία πρόθεση από την πλευρά μου να αμφισβητήσω ή να υποτιμήσω το έργο και τον κόπο κανενός. Πόσο μάλλον να το προσβάλω. Όμως, επειδή δεν διατηρώ καθόλου καλή σχέση με τη… μαντική, την άλλη φορά ας φροντίσει να αναγράφει το όνομα του συνεργάτη του κάτω από τα κείμενα που δημοσιεύει. Όχι τίποτε άλλο, αλλά για να δείξει και πόσο τιμά (και εκτιμά) τα… ξενύχτια του.

Τρίτον. Από ποιον «δημοσιογραφικό κανονισμό» προκύπτει ότι η (οποιαδήποτε) κριτική πρέπει να συνοδεύεται και με αντίστοιχη πρόταση; Για την οικονομία της συζήτησης, θα βοηθούσαν πολύ μερικά παραδείγματα του ιδίου, τα οποία θα τεκμηρίωναν αυτή την άποψη. Όμως, πέραν του διαδικαστικού: από πού προκύπτει η «μετάφραση» του κυρίου Γανίτη ότι η κριτική μου στην «ιδέα» της δημάρχου «συνηγορεί» στο να παραμείνει η πλατεία και οι πέριξ αυτής καπναποθήκες στην κατάσταση που είναι σήμερα; Έχει κάποιο στοιχείο που να επιβεβαιώνει τη «θεωρία» του, ή όλα στον «βωμό των εντυπώσεων»;

Τέταρτον. Αν ο κύριος Γανίτης χαλάρωνε λίγο το «υπερασπιστικό του πάθος» για τη Δημοτική Αρχή, ίσως να κατάφερνε να διακρίνει το κύριο και το ουσιώδες της γνώμης που εξέφρασα: ήγουν, το πόσο σοβαρά και υπεύθυνα οφείλει να αντιμετωπίζει ο δήμος χωροταξικές περιπτώσεις σαν κι αυτήν της πλατείας Μακέδου. Δικαίωμα του κυρίου Γανίτη να πιστεύει στα «οράματα» της δημάρχου, άλλα καλό θα ήταν να γνωρίζει ότι το μέλλον της πόλης δεν «χτίζεται» με… δουλειές του ποδαριού.

Πέμπτον. Τίποτε δεν «νομίζω» για το τι «ευαγγελίζεται» η δήμαρχος. Το ρεπορτάζ του συνεργάτη του «μιλούσε» για μία συγκεκριμένη πρόταση ανάπλασης, «στραμμένη» στο παράδειγμα και το μοντέλο των Λαδάδικων και επί αυτού οι δικές μου αντιρρήσεις. Εννοείται ότι ακούω βερεσέ τα διάφορα περί… πολιτισμού, γνωρίζοντας εξ αρχής ότι η σχέση της Δημοτικής Αρχής με το είδος, είναι αντίστοιχη με εκείνη του… φάντη με το ρετσινόλαδο. Εν προκειμένω και με αυτήν του… τάνγκο μπαρ!

Έκτον. Αν ο κύριος Γανίτης δεν ήταν τόσο πολύ «πιστά αφοσιωμένος» στις εκάστοτε τοπικές εξουσίες, πιθανόν να μην περνούσε απαρατήρητη από τα δημοσιογραφικά του ενδιαφέροντα η πρώτη (και μέχρι τώρα μοναδική) συλλογική παρέμβαση της Δημοτικής Παράταξης Νέα Πόλη που έγινε πριν από πολλά χρόνια με στόχο και σκοπό να κινητοποιήσει το ενδιαφέρον των τοπικών φορέων για την ιστορική περιοχή της πλατείας Μακέδου. Να πληροφορήσω, λοιπόν, τον κύριο Γανίτη (που φαίνεται να έχει «χάσει» άλλο ένα «επεισόδιο») ότι ένεκα της ενεργούς συμμετοχής μου στις δράσεις της Νέας Πόλης, έχω πολλά και ενδιαφέροντα να του διηγηθώ από εκείνη την εμπειρία. Και φυσικά το κυριότερο: όταν οι άλλοι πήγαιναν, εμείς γυρνούσαμε…



Με μία άκρως «θυμωμένη» παρέμβαση, ο Γιώργος Γανίτης απαντάει στα όσα του καταμαρτυρούσα στο κείμενο της περασμένης Παρασκευής. Σε αντίθεση με την δικιά του τακτική (που δημοκρατική δεν την λες), και για την καλύτερη ενημέρωση των αναγνωστών, δημοσιεύω αυτούσια την απάντησή του. Γράφει:

Λυπόμαστε που θα εκτραπούμε σε χαρακτηρισμούς, αλλά απλώς τους επιστρέφουμε στον Μπάμπη Γαμβρέλη που μας τους απέδωσε χωρίς ντροπή. Σοβαροφανής αλλά όχι κόσμιος γραφικός και «κομψός ρατσιστής» είσαι εσύ, φίλε Μπάμπη, που δεν τόλμησες να γράψεις δυο κουβέντες για την ανάλγητη κυβέρνηση και την αδιαφορία των ομοϊδεατών σου κυβερνητικών βουλευτών, για τους πρόσφυγες που το καλοκαίρι του μάντρωσε στο Εσκί Καπού σε αντίσκηνα όπου έλιωναν από τη ζέστη, να κάνουν παρέα με τα φίδια και που σήμερα διαμαρτύρονται ότι παγώνουν μέσα στα ίδια αντίσκηνα, στα οποία εξακολουθούν να ζουν στο στρατόπεδο.

Τα ακροδεξιά παραγγέλματα της κυβέρνησης εξυπηρετείς εσύ και οι συν αυτώ, και προσομοιάζουν «με τις «πατριωτικές» γκρούπες ήγουν, να σηκωθούν και να φύγουν και να μας αφήσουν στην ησυχία μας». Πολύ βαρύ είναι το φορτίο των προσφύγων για την κυβέρνηση και γι αυτό, βάζει τους Δήμους και τους εθελοντές να δώσουν λύσεις και τους Μπάμπηδες να την καλύψει, εκεί που αδυνατεί, είναι ανίκανη η ίδια να κάνει κάτι θετικό. Όταν δίνουμε έμφαση στις διαμαρτυρίες των προσφύγων που παγώνουν και στην «γκετοποίηση των μεταναστών που δεν θα μπορέσουν καν να αφομοιωθούν από την κοινωνία μας», αφού τους βάλανε σε ένα στρατόπεδο όπου απαγορεύουν την δημοσιογραφική πρόσβαση, σίγουρα εννοούμε την άχρηστη κυβέρνηση και τους βουλευτές της, τους οποίους, προκειμένου να προστατεύσεις, κατηγορείς εμάς ότι τάχα θέλουμε να τους διώξουμε.

Αυτή είναι αυθαίρετη ερμηνεία του «άρρωστου μυαλού σου» κι όχι του δικού μας δημοκρατικού, ευαίσθητου, και φιλεύσπλαχνου μυαλού. Έτσι, αυτοδίκαια παίρνεις τα εύσημα από την επίδοση των «δημοσιογραφικών σου διαπιστευτηρίων» στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο κι αν προσπαθεί ο Μπάμπης Γαμβρέλης να μας αποδώσει ιδεολογικοπολιτικές εμμονές, διαστρεβλώνοντας ανερυθρίαστα τα γραφόμενά μας, δεν θα τα καταφέρει, δεδομένου ότι η αδέσμευτη δημοσιογραφική ιστορία του γράφοντα των 40 χρόνων στον τόπο μας, δεν μπορεί να αμαυρωθεί από τέτοιου είδους ελεεινά δημοσιεύματα. Τέτοιες κουτοπονηριές Μπάμπη… αλλού! Στη σέχτα σου. Όχι σε μας!

Πριν από οτιδήποτε άλλο, καλό είναι να γνωρίζει ο κύριος Γανίτης ότι δεν θα «ντραπώ» ποτέ να αποδώσω τον χαρακτηρισμό του «ρατσιστή» σε κάποιον που (κατά τη γνώμη μου) εκτρέπεται στους εξτρεμισμούς και τις βαρβαρότητες που όρος περιέχει. Είτε αυτό το διαπράττει μέσω κραυγών, αγριάδων και φανατισμών, είτε μέσω «θεωριών» φόβου και διαχωρισμών, είτε (εν προκειμένω) με «κόσμιους υπαινιγμούς» και «εκλεπτυσμένους προβληματισμούς». Το «νόμισμα» παραμένει το ίδιο!

Επί των υπολοίπων:

Ο κύριος Γανίτης με εγκαλεί γιατί – λέει – δεν έγραψα δυο κουβέντες για την ανάλγητη κυβέρνηση και την αδιαφορία των ομοϊδεατών μου κυβερνητικών βουλευτών, για τους πρόσφυγες που το καλοκαίρι του μάντρωσε στο Εσκί Καπού... Δυστυχώς γι αυτόν, για άλλη μια φορά, «συλλαμβάνεται» αδιάβαστος, εξακολουθώντας να «βολεύει» την κριτική του σε ανιστόρητες υποθέσεις. Προς επίρρωση τούτων, τον παραπέμπω στο αρχείο των κειμένων μου στη Νέα Εγνατία και στο προσωπικό μου blog. Μέχρι να το πράξει, τον «βοηθώ» να ενημερωθεί από εδώ: http://gavrefl. blogspot.gr/2016/05/ blog-post_19.html και
εδώ: http://gavrefl. blogspot.gr/2016/06/ blog-post_16.html

Κατά τα άλλα (και χωρίς να με βοηθάει ιδιαίτερα η σύνταξη του κειμένου του), θέλω να πω στους... Γανίτηδες, ότι ευτυχώς ζούμε σε μικρό τόπο και ο κόσμος μας γνωρίζει καλά. Εμάς και τα... αλλότρια. Γι’ αυτό, φρόνιμο είναι, να μη κρίνει... εξ ιδίων! Και για να το προσωποποιήσω εντελώς, κολαούζος και γλείφτης εγώ... ποτέ!

Επίλογος (τελικός): δεν ξέρω, μπορεί να κάνω και λάθος, άλλα όταν κάποιος φτάνει το σημείο να αυτοθαυμάζεται (ειδικά με αυτό το «φιλεύσπλαχνο μυαλό»... έλειωσα) και ταυτόχρονα να «τα παίρνει στο κρανίο» με λεκτικά γιουρούσια περί «σεχτών», τότε, ή τα επιχειρήματά του έχουν αποδυναμωθεί εντελώς ή η ψυχραιμία του χρειάζεται άμεσα... επανεκκίνηση! Καταστάσεις που ουδόλως συνιστούν... 40χρονα! Αγαπητέ Γιώργο...