Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ 'Η ΑΠΑΤΗ;

Με το τηλεοπτικό προϊόν που «πουλάει» ο Σπύρος Παπαδόπουλος είχα πάντα ένα πρόβλημα. Από τότε ακόμη που, νεαρός ων, «έχτιζε» την καλλιτεχνική του καριέρα «επάνω» στο μεγάλο του «σουξέ», τους Απαράδεκτους! Σε καιρούς που η συλλογική μας ευμάρεια και το πνευματικό μας ρεμπελιό τού έδιναν «πάσες ανοχής» για να μπορεί να «παίζει» και να μας «διασκεδάζει» με εξυπνακίστικες ατάκες, όπως φερ’ ειπείν με εκείνες για το… Πολυτεχνείο! Μπορεί να ακουστεί υπερβολικό, αλλά θα το πω: το δικό του «χιούμορ» λειτούργησε καταλυτικά στη γενικευμένη (ή και στοχευμένη;) απαξίωση όλων όσων, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, συμμετείχαν στην εξέγερση του Νοέμβρη του ’73.

Και δεν είναι μόνον αυτό. Τα «αστειάκια» του τηλεοπτικού (και μόνο) αστέρα υπήρξαν σε πολλές περιπτώσεις αρκούντως υπονομευτικά για μεγάλες και διαχρονικές αξίες των καθ’ ημάς παραδόσεων. Κυρίως όμως αυτών της Αριστεράς. Τι να θυμίσω; Τα «χαριτωμένα» για την ποίηση; Τα «σκαμπρόζικα» για τον πολιτισμό; Τα «χάχανα» για το θέατρο;

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια (πλάκα-πλάκα, μπορεί να ξεπερνάνε και τα δέκα), ο Σπύρος Παπαδόπουλος έχει αναλάβει τον ρόλο του «κατ’ οίκον διασκεδαστή», με «όχημα» το ελληνικό τραγούδι. Κατά κανόνα, το είδος εκείνο του τραγουδιού που (σε γενικές γραμμές) δεν σε προσβάλλει και δεν σε «ακυρώνει» ως θεατή και ως άνθρωπο. Κάτι σαν ένα… έντεχνο ευρείας κατανάλωσης. Ενίοτε και… ξεφαντώματος, μιας και το οπτικό μέρος της εκπομπής εμπεριέχει έντονες παρενθέσεις… οφθαλμόλουτρου!

Αυτά στα επιφαινόμενα. Στη «μόστρα». Στο «περιτύλιγμα». Αυτά στο… δόλωμα! Γιατί, το Στην υγειά μας, ρε παιδιά –και έχοντας προ πολλού ξεμείνει από «καλές προθέσεις»– δεν είναι τίποτε άλλο από μία «εφαρμογή» της γενικευμένης σύγχυσης που παράγουν τα τηλεοπτικά προγράμματα. Σύγχυση πνευματική και πολιτιστική που εδώ επιτυγχάνεται μέσω του πιο διεισδυτικού πολιτιστικού αγαθού: του τραγουδιού!

Με ποιον τρόπο; Με το να μοιάζουν όλα ίδια! Να μην υπάρχει κανένα μέτρο, κανένα όριο, κανένας διαχωρισμός. Επί του… πρακτέου, να «συνυπάρχουν» το τσιφτετέλι με τον Γιάννη τον φονιά, το Kuro Siwo με τον Μαργαρίτη, ο Βασίλης Καρράς με το Δίχτυ, ο Μαρκόπουλος με τον Μάγγα, η Πάολα με τον Λοΐζο και πάει λέγοντας…

Κανένας… πολιτιστικός ρατσισμός! Και καμία υποτίμηση. Δικαίωμα του καθενός να τη «βρίσκει» με όποιο είδος τραγουδιού θέλει και επιθυμεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι καταργούμε και την «ιδιαιτερότητα» των ειδών. Δεν σημαίνει ότι όλα μπορούν να γίνουν πολτός στο «μπλέντερ της ομοιομορφίας». Άλλωστε, πολύ πριν από μένα το είχε ξεκαθαρίσει η αοιδός Ρίτα, επιλέγοντας τον… παίδαρο από το Μέγαρο! Καθαρά και ξάστερα!

Γιατί όχι και ο Σπύρος; Μα γιατί ανέκαθεν, το «καλλιτεχνικό του είδος», αυτή η φούσκα που εξέθρεψε ο πασοκικός αχταρμάς, δεν είχε ποτέ ούτε έρμα ούτε ταυτότητα ούτε αρχές ούτε αξίες. Κυρίως; Δεν είχε την ντομπροσύνη του αυθεντικού! Γι’ αυτό και πάντα «δήθεν».

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Ο ΣΑΧΛΑΜΑΡΑΣ

Πριν λίγες ημέρες, οι «τόποι κοινωνικής δικτύωσης» γέμισαν με το βίντεο ενός ρεπορτάζ, όπου ο «έξυπνος» ρεπόρτερ ζητάει από τους περαστικούς να του πουν πόσα εκατομμύρια ευρώ είναι το ένα δις! Διατηρώντας τις επιφυλάξεις μου για το αν και κατά πόσο ο ίδιος θα ανταποκρινόταν σε έναν αντίστοιχο αιφνιδιασμό, μένω αποκλειστικά στο γεγονός. Οι «συμμετέχοντες» σε αυτήν την επιτόπια έρευνα –που, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ήταν νέα παιδιά– «προδόθηκαν» όλοι από τις μαθηματικές τους γνώσεις! Κανένας και καμία δεν «κατάφερε» να βρει τον «μαγικό αριθμό» χίλια, με αποτέλεσμα να επιτευχθεί στο ακέραιο και ο αρχικός στόχος του ρεπορτάζ. Που άλλος δεν ήταν από το να μας κάνει (ως τηλεθεατές) να νιώσουμε υπεροχή απέναντι στους «άκυρους». Στοιχείο που επιτείνει έτι περισσότερο το πάθος του καθενός για αυτο-επιβεβαίωση. Πάθος που διαχρονικά μας (δια)κατέχει.

Φυσικά, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι ανάμεσα στους (εν πολλοίς άτυχους) περαστικούς, θα είχαν βρεθεί και δυο-τρεις που θα απάντησαν σωστά στο «βασανιστικό ερώτημα». Μόνο που οι δικές τους απαντήσεις συγκαταλέγονται συνήθως στα πρώτα «θύματα» του μοντάζ. Οι λόγοι, προφανείς. Πώς αλλιώς θα συζητούσαμε σήμερα για το εν λόγω ρεπορτάζ, αν όλα κυλούσαν φυσιολογικά!
Κοιτάξτε όμως τώρα τι μπορεί να παραχθεί από ένα ρεπορτάζ μιας (ας την πούμε) σατιρικής εκπομπής. Κοιτάξτε τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τη χιουμοριστική της διάθεση και τον παιχνιδιάρικο χαρακτήρα της. Γιατί, πέρα από το «κύμα εξυπνάδας» που ενέκυψε στους διαδικτυακούς σχολιασμούς, η όλη παραγωγή έχει και τις… κρυφές της οπτικές. Άλλως πώς, τις… σκοτεινές της γωνίες! Τις οποίες «κρυφές» και «σκοτεινές», φρόντισε να φανερώσει και να φωτίσει ο… Άδωνις Γεωργιάδης μέσα από την εκπομπή του Ελλήνων Έγερσις. Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά:

Ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας αποκαλύπτει ότι το βίντεο από το ρεπορτάζ «ανέβηκε» στο διαδίκτυο από την Ομάδα Αλήθειας! Ήγουν, τους έμμισθους προπαγανδιστές του κόμματός του! Το κρατάμε αυτό για την οικονομία της συζήτησης και συνεχίζουμε.

Με τον γνωστό ταχυδακτυλουργικό του τρόπο, εμπλέκει το «αθώον» του ερωτήματος με τα δισεκατομμύρια του ελληνικού χρέους και με ειρμό που θα ζήλευε ακόμη και ο… πρόεδρος του Εδεσσαϊκού, καταλήγει στα παρακάτω: Αυτοί όλοι οι άνθρωποι που είδατε, ψηφίζουν. Αυτοί όλοι οι άνθρωποι έχουνε γνώμη: για τον Σόιμπλε, για τον Τόμσεν, για τον νεοφιλελευθερισμό, για το μνημόνιο, για το PSI, για το Τρίτο Ράιχ, για τις πολεμικές αποζημιώσεις, και δεν ξέρουν πόσα εκατομμύρια είναι το δισεκατομμύριο! Αλλά έχουν άποψη για όλα! Και έχουν άποψη ευρέα! Που δεν τη συζητάνε, που είναι αύριο αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα και φωνάζουνε. Και ρωτάς τώρα… Σ’ αυτόν τον τόπο, που κατάφερε το ΠΑΣΟΚ του ’80 να κάνει αμόρφωτο τον κόσμο σε αυτό το βαθμό που είδατε, που δεν ήξερε η καθηγήτρια της κοπέλας πόσο είναι το δισεκατομμύριο… λέει η κοπέλα «κυρία πείτε μου πόσο είναι» και λέει αυτή «τρακόσια». Τρακόσια εκατομμύρια το δισεκατομμύριο! Και το λέει καθηγήτρια! Το λέω για να καταλάβετε σε ποια χώρα ζούμε. 

Μία απαραίτητη διευκρίνιση πριν τα επίδικα: η κοπέλα απευθύνει το «κυρία» σε μια γυναίκα που έτυχε εκείνη τη στιγμή να περνάει από δίπλα της. Προφανώς για να τη «χρησιμοποιήσει» ως… βοήθεια από το κοινό. Το πώς στο (λέμε τώρα) μυαλό του Γεωργιάδη, η γυναίκα αυτή «μεταμορφώθηκε» σε καθηγήτρια –και μάλιστα χωρίς την επάρκεια που απαιτεί ο επαγγελματικός της ρόλος– είναι κάτι το εντελώς… απαρακολούθητο.

Πού όμως κατευθύνει το περιεχόμενο του ρεπορτάζ; Πού εστιάζει και σε τι συμπέρασμα οδηγείται; Μα, στο πλέον βολικό και σε αυτό που ουσιαστικά προσδοκούσε από την αρχή ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της Ομάδας Αλήθειας: να βγουν όλοι αυτοί που δεν ξέρουν πόσα εκατομμύρια ευρώ είναι το δισεκατομμύριο, Συριζαίοι! Και πιο συγκεκριμένα, αμόρφωτοι Συριζαίοι! Και να στο λέει αυτό ο Άδωνις του «ευρέα» (να μπερδεύτηκε λέτε με την… αγαπημένη του φυλή;), να στο λέει ο Άδωνις που δεν το έχει σε τίποτε να «κοτσάρει» τη γενική στα γυναικεία ονόματα. Και μένω στα πιο πρόσφατα από τα γλωσσικά του κατορθώματα. Και μόνο στα δικά του. Γιατί αν πω να «απλωθώ» και στους άλλους από το ιδεολογικό του σινάφι, τα κούτσουρα θα αρχίσουν να επιπλέουν!

Ή επιπλέουν;

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΙΖΕΙ

Ένα μικρό σχόλιο που δημοσιεύτηκε την περασμένη εβδομάδα στη Νέα Εγνατία και αφορούσε στην ομάδα Action Team, προκάλεσε (κατά πώς φαίνεται και από τη «διαδικτυακή κινητοποίηση» που ακολούθησε) την έντονη αντίδραση των υπευθύνων της, που έσπευσαν αμέσως να απαντήσουν στα όσα «αρνητικά» καταλόγιζα στις δράσεις τους. Τι έγραψα; Απλά ότι θα αρχίσω να εκτιμώ τη Δημοτική Αρχή μετά την άρνησή της να επιτρέψει στην ομάδα Action Team να διοργανώσει αγώνα δρόμου με Αη Βασίληδες δρομείς! Το καθ’ όλα δηκτικό (και ειρωνικό) σχόλιο «δέχτηκε» μέσω facebook την παρακάτω απάντηση:

Αγαπητέ «αρθρογράφε» Μπάμπης Γαμβρέλης (στην εφημερίδα «Νέα Εγνατία» και στο blog «Η πολίτικη των ανθρώπων»). Εκτός από το να κατακρεουργείτε με σχόλια σας το μοναδικό φορέα ελπίδας για το μέλλον, το ίδιο το μέλλον, αναρωτηθήκατε ποτέ τι άλλο μπορείτε να κάνετε πέρα από αυτήν την αναίσχυντη και αποτρόπαιη πράξη; Όταν λοιπόν το ανακαλύψετε γιατί είναι προφανές ότι βρίσκεστε σε μαύρα μεσάνυχτα θα μπορείτε να κάνετε τέτοιου είδους κακοήθη σχόλια που είναι το μόνο που έχετε μάθει να πράττετε.

 Είναι αλήθεια ότι την ομάδα Action Team τη «γνωρίζω» εκ του μακρόθεν και μόνο από τα δημοσιεύματα που προβάλλουν τις δραστηριότητές της. Αναφέρω επί τροχάδην το Colors Festival, το Τρέξε με τον Σκύλο σου, το Λάμπει ο Ουρανός και από μια-δυο περιπτώσεις κοινωνικού εθελοντισμού. Είναι επίσης αλήθεια ότι με τα «είδη» που ασχολείται, δεν «διατηρώ» και την καλύτερη των σχέσεων. Στην καλύτερη, αδιαφορώ. Αλλά αυτό ουδόλως θα δικαιολογούσε οποιαδήποτε κριτική εναντίον της. Δικαίωμα στο «παιχνίδι» και την «τρελή χαρά» έχουν όλοι! Πόσο μάλλον όταν (καθώς τώρα το διαπιστώνω) τα μέλη της συγκεκριμένης ομάδας διανύουν (ηλικιακά) το μετα-εφηβικό τους στάδιο.

Το να αυτοπαρουσιάζεται όμως η Action Team ως ο… μοναδικός φορέας ελπίδας για το μέλλον, δείχνει (σε υπέρτατο βαθμό) και τη σχέση των μελών της με την… αφέλεια. Η οποία, αν δεν «κυλούσε» στην… ασθένεια του (μικρο)παραγοντισμού, θα ήταν θεμιτή, ευφρόσυνη και γουστόζικη καθώς θα συμβάδιζε και με τη «γλυκιά αθωότητα» της νιότης τους. Θα είχε, δηλαδή, την ειλικρίνεια και τον αυθορμητισμό της ηλικίας τους. Και τότε, όλα καλά (και φυσιολογικά).

Εδώ όμως τα πράγματα μπερδεύονται. Οι πιτσιρικάδες –και ας μη θεωρηθεί υποτιμητικός ο χαρακτηρισμός, τουναντίον– της Action Team συμμετέχουν σε μία πολύ συγκεκριμένη «πολιτική παραγωγή», ο ιδεολογικός πυρήνας της οποίας περιέχει όλα τα χαρακτηριστικά της απολιτίκ μπούρδας! Κάτι σαν τις χαριτωμενιές των «κινημάτων» τύπου –istas (από Atenistas μέχρι… Kavalistas) που, εν μέσω ψύχους και αστέγων, πήγαιναν και έντυναν με πλεκτά πουλόβερ τα… δέντρα! «Κινήματα» βολικά σε κάθε (μικρή ή μεγάλη) εξουσία.

Θα το ξαναπώ: το «κέφι» του καθενός είναι απολύτως σεβαστό. Σε πολλές δε περιπτώσεις και απαραίτητο για τη «συλλογική μας ευφορία». Άλλωστε, ο κόσμος πάντα θα έχει μέσα του την ανάγκη να «ξεφεύγει», να «ξεχνάει», να εκτονώνεται και να «αποδρά». Ακόμη και να σαλιαρίζει. Όταν όμως τα «μεράκια» (ατομικά και ομαδικά) συνυπάρχουν, εμμέσως πλην σαφώς, με πολύ συγκεκριμένους «πολιτικούς ακτιβισμούς», τότε, μοιραίο και αναπόφευκτο να υποστούν και την ανάλογη κριτική. Δίκαιη ή άδικη, σωστή ή λανθασμένη, οφείλουν να τη δεχτούν και να την αντιμετωπίσουν. Ειδικά όταν οι δραστηριότητές τους εμπλέκονται (κατά κανόνα) και με φορείς του Δημοσίου.

Σαν (πολύ) μεγαλύτερος και επειδή την «αλαζονεία της νιότης» την πέρασα κι εγώ: τα «μαύρα μου μεσάνυχτα» δεν πρόκειται να φωτιστούν από τα φαναράκια που πέταξαν (και πάνε) στους ουρανούς, ούτε και να χρωματιστούν από τα «colors μπουγελώματα». Και θα παραμείνουν «μαύρα» όσο οι νέοι θα σεργιανούν αμέριμνοι στις χαζοχαρουμενιές και το… τίποτα!

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΩΣ... ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ

Μόνον αυτός ο αλητήριος θα μπορούσε να «ξεπλύνει» τον Αρτέμη Σώρρα! Το κατέχει καλά το σπορ. Προπονημένος άριστα στο είδος. Τους παίρνει εγκληματίες και απατεώνες και τους εξαγνίζει μέσα στην «ξανθιά» λάμψη του λάιφ στάιλ. Το έκανε με τον Μιχαλολιάκο, το έκανε με όλα τα μπουμπούκια της ακροδεξιάς (πολιτικά και… καλλιτεχνικά), το έκανε και τώρα με τον παρανοϊκό. Τον επικίνδυνο παρανοϊκό.

Ναι, έκατσα και είδα ολόκληρη την εκπομπή! Έπρεπε να τη δω! Ήταν ένα προσωπικό στοίχημα. Μια δοκιμασία των αντοχών μου. Και το είχα κανονίσει από την αρχή: ήθελα να θυμώσω! Έπρεπε να θυμώσω! Αν έμενα απαθής, αν παρασυρόμουν από την «δολιοφθορά της ατάκας», αν, για λίγο έστω, έπιανα τον εαυτό μου χαλαρό και ευδιάθετο, θα είχα νικηθεί. Αμαχητί! Και δεν το ήθελα.

Ο βόθρος του ήταν και πάλι εκεί. Με τις ίδιες γνώριμες οσμές, τα ίδια γνώριμα λύματα. Μπόχα. Ο τυχοδιώκτης οικοδεσπότης, η ερεθιστική γλάστρα, ο ναζιστής! Τέλεια σύνθεση! Τέλειος συνδυασμός! Απόψε μιλάμε ανοιχτά! Έτσι είπε. Ναι, Θέμο μου, υπερθεμάτισε ο άλλος. Θέμο ΜΟΥ! Οποίο ξεβράκωμα! Οποία αλήθεια! Άλλωστε ειπώθηκε (και ξεκαθαρίστηκε) εξ αρχής: εδώ δεν γίνεται καμία διαμάχη… Αβρόχοις ποσί. ΟΛΑ!

Και έπειτα οι παρενθέσεις ανάμεσα στα ψέματα και τις σάχλες του επιτήδειου. Εγώ το βλέπω, σε πλησιάζει ο κύκλος, κάπου θέλει να σε μαντρώσει. Περιτύλιγμα αοριστίας. Ο «κύκλος»! Το «μάντρωμα». Οι κακοί; Οι διώκτες; Τι; Γι’ αυτό και η «προστασία». Εγώ δεν θέλω να σε παρασύρω να πεις πράγματα που θα σε ενοχοποιήσουν! Αλλά τι; Σε πράγματα που εξιτάρουν; Σε πράγματα που εντυπωσιάζουν; Σε πράγματα που κάνουν τον φασισμό… ψυχαγωγία; Αυτό;

Αυτό ακριβώς! Η φαιδρότητα της τηλεοπτικής ντουζιέρας στην υπηρεσία του σαλτιμπάγκου. Η Δημοκρατία, θυσία στον βωμό της ακροαματικότητας. Κανένα πολίτευμα δεν πέτυχε! Μικρά γελάκια και καταφατικό κούνημα του κεφαλιού. Έχουμε δημοκρατία Θέμο (μου); Μικρή παύση, δήθεν αμηχανία. Το ηδυπαθές γλάρωμα της γλάστρας… Ε, μία δημοκρατία την έχουμε… Πάσα ακριβείας για να «σκοράρει» ο ναζιστής ανενόχλητος!

Σταχυολογώ: Μας ορκίζουν ότι είμαστε σπορά του Γιαχβέ και του Αβραάμ… Έχουμε 650 θρησκείες στην Ελλάδα… Μας έχουν πείσει ότι είμαστε από το γένος του Δαρβίνου (!!!)… Τους Έλληνες στη Μικρά Ασία τους σκότωσαν οι Χαζάροι, οι Εβραίοι… Οι Οθωμανοί ήταν οι μπράβοι της Εκκλησίας… Η τράπεζα της Ανατολίας ονομάστηκε Τουρκία… Η Ελληνική Δημοκρατία είναι εταιρεία… Το τελευταίο, συνοδεία με το αστειάκι-συγκατάθεση του Θέμου(του): αυτό το καταλαβαίνουμε όταν πάμε στην εφορία!

Αυτόν τον Σώρρα «παρέδωσε» στο κοινό του. Τον «άνετο», τον «ελληναρά», τον «γαμάω»… Α, και τον ήρωα της Ρωσίας! Με τον φακό να ζουμάρει επιδέξια και διεισδυτικά επάνω στο μετάλλιο-απάτη. Η αποστολή εξετελέσθη! Και πάλι…

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

ΚΟΜΜΑ ΠΙΣΤΑ

Ανοίγω την ΕΡΤ και πέφτω πάνω στην εκπομπή Αίθουσα Σύνταξης. Δεν περνάνε δυο λεπτά και γίνεται σύνδεση με το γραφείο του Γενικού Διευθυντή Ενημέρωσης για να περιγράψει (και καλά) ο ίδιος τα θέματα του κεντρικού Δελτίου Ειδήσεων που θα ακολουθούσε. Και ποιoν βλέπω λέτε; Έναν ονόματι Βασίλη Ταλαμάγκα που τον θυμάμαι παλιά στο Kontra παρέα με τον Κουρή να παίρνει συνέντευξη από τον Μιχαλολιάκο!

Σας έχω κι αλλά για τον κύριο, σε… περιγραφή του φίλτατου Κλέωνα Ιωαννίδη: πριν καμιά 12-13 χρόνια πήγε να φτιάξει ένα περιοδικό, το ΦΑΝΤΟΜΑΣ (δεν κάνω πλάκα, έτσι λεγόταν) που έβγαλε καμιά 10ριά τεύχη και ήταν μαύρο χάλι, αν και σε καναδυό τεύχη είχε βρει και είχε δημοσιεύσει μερικά αρχεία της ΚΥΠ και της Ασφάλειας. Τα τελευταία χρόνια βολόδερνε σε κάτι κανάλια, που καλούν χρυσαυγίτες για γούτσου-γούτσου. Ίσως στις γιορτές να πέσατε επάνω σε μια δήθεν «δημοσιογραφική αποστολή» στην ελληνική δύναμη του Κοσόβου, με τον υπουργό Βίτσα. Ο τύπος αυτός έκανε ερωτήσεις του στυλ «πόσο σας λείπει η πατρίδα» στους στρατιωτικούς που υπηρετούν εκεί. Εντελώς σκουπιδαριό και χωρίς σοβαρότητα. Πήρε και επί τόπου εκεί συνέντευξη στον Βίτσα με ιδιαιτέρως προσυνεννοημένη τριπλή ερώτηση που κατέληγε «δεν θα πειραχτούν οι αποδοχές των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων»! Και στο τέλος έκλεισε με πλάνα από το κοκπιτ αεροπλάνου με τον πιλότο να λέει «τον κλείδωσα τον πούστη τον Τούρκο, να του την ρίξω;» και μουσική υπόκρουση τον Νταλάρα να άδει «στο πεπρωμένο σου μη δίνεις σημασία…»!

Αυτά με το Γενικό Διευθυντή Ειδήσεων της ΕΡΤ. Ναι, κάποιον ονόματι Βασίλη Ταλαμάγκα!

Σας βρήκα λύση για τη… θέρμανση! Ανατρεπτική και (προπάντων) οικονομική! Τη… Νοσταλγία! Ουχί βεβαίως εκείνη του Ταρκόφσκι, αλλά του δόκτορος Τιμ Γουάιλσταντ του πανεπιστημίου του Σάουθαμπτον! Σύμφωνα λοιπόν με την έρευνά του, τα νοσταλγικά συναισθήματα μπορούν να αυξήσουν τη θερμοκρασία του σώματος. Γιατί, όταν σκεφτόμαστε κάτι ή κάποιον με νοσταλγία δεν ζεστάνουμε μόνο την καρδιά μας αλλά και το κορμί μας. Όσο μάλιστα πιο τρυφερή είναι η νοσταλγία, τόσο μεγαλύτερη η θερμότητα που δημιουργεί. Οπότε, αύριο κιόλας, 500 λίτρα… νοσταλγία!

Διανύουμε τη χειρότερη περίοδο της Αριστεράς στην Ελλάδα, σύντροφοι!  Ο ΣΥΡΙΖΑ μνημονιακός, η ΛΑΕ γραφική μέχρι εκεί που δεν παίρνει, η Κωνσταντοπούλου να πλακώνεται με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΚΚΕ στην καρακοσμάρα του… Γενικώς, μαύρα κι άραχνα!

Και αφού το έφερε η κουβέντα, στην κόντρα Ζωής Κωνσταντοπούλου με ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εγώ… πειρατής!

Να ρωτήσω κάτι. Ο δήμαρχος Τροιζηνίας που είχε υπογράψει με τον Σώρρα πληρεξούσιο για επενδύσεις 2,3 δισεκατομμύρια ευρώ, σε ποιο κόμμα ανήκει;

Ο Κώστας Τάτσης δήλωσε ότι ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Εμμανουηλίδης θα μείνει στην πολιτική ιστορία του τόπου με το «στίγμα» εκείνου που δεν αντέδρασε στην προσβλητική στο πρόσωπο του δήλωση του πρωθυπουργού ότι στις φωτιές της Θάσου το καλοκαίρι δεν ήξερε σε ποιο υπουργείο τηλεφωνούσε. Προσωπικά δεν ξέρω αν αυτό είναι χειρότερο από το να μείνει κάποιος στην ιστορία ως μέλος της… Συμβουλευτικής της Χούντας. Ή ξέρω;

Μπορεί να πουλάει βιβλία, μπορεί να «τσιρίζει» και να «χτυπιέται» για την Ελληνική Παιδεία, μπορεί να ανήκει (τώρα) στο κόμμα των… αρίστων, αλλά ακόμη δεν έμαθε ότι τα επώνυμα γένους θηλυκού δεν έχουν γενική. Ε, Άδωνι; Λέμε ποτέ… της Βουγιουκλάκης;

Σύμφωνα με έρευνα στα γαλλικά Μέσα Ενημέρωσης, το 52% των αστυνομικών και το 44% των στρατιωτικών και χωροφυλάκων θα ψηφίσουν τη Μαρίν Λεπέν στις επικείμενες προεδρικές εκλογές. Χρειαζόταν και έρευνα;

Εγώ δεν θέλω να μπερδεύομαι σε κανενός τα οικογενειακά, αλλά να παίρνει θέση για το παιδί του Μαζιώτη και της Ρούπα ο Κώστας Μπακογιάννης ο οποίος δεν πλήρωνε διατροφή για το παιδί του, ε, είναι λίγο… κάπως! Και συγχωρέστε μου τον… κιτρινισμό.

Απ’ ό,τι έγραψε η Espresso, η Μιμή Ντενιση το «πάει» για δήμαρχος Αθηναίων… Λέτε να τη δούμε… Μπουμπουλίνα;

Αυτόν τον Απόστολο Δοξιάδη που πρωτοστατεί στο να μην εκδοθούν οι 8 τούρκοι αξιωματικοί που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, δεν τον άκουσα ποτέ να αντιδρά για τους κούρδους αριστερούς που εκδίδονταν τόσα χρόνια από τις ελληνικές αρχές. Μα ποτέ όμως…

Ο (ΟΝΝΕΔιτης) Καλαμπόκας που σκότωσε τον καθηγητή Τεμπονέρα έμεινε στη φυλακή μόλις 7 χρόνια και ύστερα έγινε προϊστάμενος τράπεζας στον Βόλο. Το ότι κάποιοι άλλοι τρώνε πολλαπλά ισόβια χωρίς να έχουν σκοτώσει, είναι για να μην… ξεφεύγουμε οι υπόλοιποι από το μαντρί!

Σόρι, Μουζάλα, αλλά εσύ δεν ήσουν που είπες ότι κερδίσαμε το στοίχημα για το ξεχειμώνιασμα, δεν υπάρχει κανείς πρόσφυγας που να είναι σε μη θερμαινόμενο μέρος; Μπας και δεν άκουσα καλά;

Το μεγαλύτερο βραβείο που θα μπορούσε να πάρει η μεγάλη Μέριλ Στριπ, ήταν να την πει «υπερεκτιμημένη» ο Τραμπ!

Όχι άλλο Μακάριο Λαζαρίδη, παίδες και συνάδελφοι! Λυπηθείτε με! Χίλιες φορές Καλαντζή και Κλειτσιώτη! Ε μα…

Το Γραφείο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, σε ανακοίνωση για την επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Ευαγγελισμό, γράφει ότι ο Πολάκης μόνο κατ’ ευθυμισμό μπορεί να αποκαλείται Υπουργός Αναπληρωτής Υγείας. Ευθυμισμός! Προφανώς από το… Ευθύμιος!

Κι άλλο με Κυριάκο από twitter μεριά: Μια είδηση που μάλλον θα περάσει απαρατήρητη… τα θερμά μου συλλυπητήρια. Ποια ήταν η είδηση; Έσβησε ο 24χρονος αστυνομικός, θύμα των κουκουλοφορων το 2007… Και άντε, πες ότι είναι πολυάσχολος δεν έχει πάρει χαμπάρι ότι αυτόν το δόλιο τον αστυνομικό τον «σβήνουν» εδώ και 8 χρόνια οι (λέμε τώρα) ειδήσεις. Το γεγονός ότι με απλά μαθηματικά ο αστυνομικός το 2007 «βγαίνει» να είναι… 16 χρονών, λέει;

Μαλακία χοντρή του Καμμένου που τράβηξε στο αυτόφωρο τα δύο φιντάνια των Παραπολιτικών. Θα μπορούσε να κάνει μία δημόσια καταγγελία και να το «έκλεινε» εκεί. Τώρα το δίκαιο (πού έτσι κι αλλιώς είχε), το έχασε εντελώς!

Πάντως, από «φάτσα» και μόνο, αυτοί των Παραπολιτικών… καμένοι!

Ντόρα Μπακογιάννη: H υπόθεση της αγωγής εναντίον του γελοιογράφου Ανδρέα Πετρουλάκη και οι διώξεις δημοσιογράφων είναι ακραίες. Δεν έχουν συμβεί στο παρελθόν.

Πες αλεύρι, Ντόρα μου! Σεραφείμ Φυντανίδης (Ελευθεροτυπία), Χρήστος Θεοχαράτος (Έθνος), Δημήτρης Μαρούδας (Νίκη), Κώστας Κοντοπάνος (Αυριανή), Κώστας Γερονικολός (Δημοκρατικός Λόγος), Σπύρος Καρατζαφέρης (48 Ώρες), Κώστας Παπαϊωάννου (Ποντίκι). Και οι επτά συνελήφθησαν το 1991 επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, επειδή τόλμησαν να δημοσιεύσουν μία προκήρυξη της 17 Νοέμβρη. Όπερ μεθερμηνευόμενο, για… χρυσόψαρα, αλλού. Ντόρα μου…

Και συμπληρώνω: Σύλληψη Βαξεβάνη το 2012 για λίστα Λαγκάρντ, μήνυση Ντόρας το 2009 στην εφημερίδα Veto, μήνυση Αυγενάκη το 2015 σε δημοσιογράφο.

Δημήτρης Βίτσας: Πιαστήκαμε απροετοίμαστοι στη Μόρια… Ε ναι, πού να περάσει από το μυαλό του ότι θα έχει κρύο και χιόνια Γενάρη μήνα;

Νομικός δεν είμαι, αλλά με την απόφασή του το Συμβούλιο της Επικρατείας θεωρεί ότι τα ιδιωτικά κανάλια δεν είναι και τόσο νόμιμα. Σωστά κατάλαβα;

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Ο ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΣ ΚΑΙ Η... ΤΥΦΛΗ



Ε λοιπόν, όχι! Το πρόβλημα δεν είναι που ένας τσαρλατάνος νεοναζιστής έχει γίνει το εθνοσωτήριο τοτέμ του κάθε λογής πικραμένου (ενίοτε και «πυροβολημένου») που κυκλοφορεί σε αυτήν τη χώρα! Το πρόβλημα δεν είναι ούτε ο παραθρησκευτικός και αποκρυφιστικός μανδύας των παραλογισμών του ούτε οι διάφορες γραφικότητες με τους «όρκους» σε στάδια, πλατείες και καφενεία. Κι ούτε βεβαίως το ότι έχει καταφέρει να «στήσει» μία ολόκληρη κομπίνα με στρατιά από μετακινούμενα αθύρματα και απελπισμένα ανθρωπάκια. Η «περίπτωση Σώρρα» δεν είναι τίποτε άλλο από μία πολιτική συμπύκνωση πλείστων όσων παραμυθιών και παραδοξοτήτων των καθ’ ημάς… παραδόσεων. Θυμηθείτε μόνο την «αγία» Αθανασία του Αιγάλεω και το νερό του Καματερού, ανατρέξτε στους «πιστούς» της Εσφιγμένου, δείτε τι «πουλάνε» οι Λιαρόπουλοι, οι Βερόπουλοι και οι Γεωργιάδηδες, ανοίξτε ένα Μακελειό και μία Ελεύθερη Ώρα και θα έχετε μπροστά σας όλο το κάδρο της παρακμής. Ή (για να ακριβολογώ), σχεδόν όλο…

Το πρόβλημα με τον Σώρρα ήταν και παραμένει ένα! Η στάση της Δικαιοσύνης απέναντι στον απατεώνα! Γιατί, κακά τα ψέματα, η ανοχή των δικαστικών αρχών ήταν αυτή που του έκανε «πλάτες». Η αδιαφορία της αυτή που του έδινε «αέρα» και «παρότρυνε» την δράση του. Τα «κλειστά της μάτια» αυτά που έδωσαν επικοινωνιακό πλεονέκτημα στις θεωρίες του. Και σαν να μη έφταναν αυτά, είχαμε και δύο (ιστορικές) αποφάσεις της, που του παραχωρούν και άλλοθι νομιμότητας! Τέτοιο που να τον αφηνιάζει ακόμη περισσότερο.

Απ’ ό,τι φαίνεται, τα αντανακλαστικά της Δικαιοσύνης είναι εξόχως επιλεκτικά και με χαρακτηριστική… οσμή! Μπορεί (παραδείγματος χάριν) να εξαντλεί τη θεσμική της αυστηρότητα σε κάποιον πιτσιρικά που κάνει σατιρικές αναρτήσεις στο διαδίκτυο (όρα… Παστίτσιο), μπορεί να συμπεριφέρεται με την απόλυτη «νομική ψύχρα» και τυπικότητα απέναντι σε ένα 6χρονο παιδί (αυτό της Πόλα Ρούπα), αλλά όταν πρόκειται για… δισεκατομμυριούχους, άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε!

Έπρεπε, άραγε, να δολοφονηθεί μία νέα γυναίκα για να «πάρει μπρός» ο μηχανισμός της; Έπρεπε να προηγηθούν οι Διωκτικές Αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών για να ξεκινήσει έρευνα εις βάρος του στελέχους του Σώρρα που εμπλέκεται σε (χοντρό) εμπόριο ναρκωτικών; Έπρεπε να ξεσπάσει όλο αυτό το «τσουνάμι προσφυγών» στις εφορίες για να «μυριστούν» ότι κάτι ύποπτο και επικίνδυνο συμβαίνει εδώ;

Ναι, ο Σώρρας και οι «πιστοί» του είναι (πια) ένα επικίνδυνο κίνημα! Ειδικά τώρα που το «τρέφουν» και τα αδιέξοδα της κρίσης. Και ακριβώς τώρα είναι που δεν συγχωρείται η παραμικρή ολιγωρία και… τυφλότητα!        

Υ.Γ.: Με όλα αυτά, γίνεται ακόμη πιο επίκαιρη η (ούτως ή άλλως σπουδαία) ταινία The Master του Πολ Τόμας Άντερσον. Δείτε την ανεπιφύλακτα.



Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

ΤΑ ΑΠΟΚΟΥΜΠΙΑ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ



Θα τη θυμάστε, πιστεύω, εκείνη τη δασκάλα που παρίστανε τη Μαντώ Μαυρογένους στα μειονοτικά σχολεία της Θράκης. Θα θυμάστε επίσης και την Ακαδημία Αθηνών να τη βραβεύει για το «εθνικό και παιδαγωγικό» της έργο (ενίοτε και το… ιεραποστολικό) κόντρα στις νομοθετικές και εκπαιδευτικές παραβάσεις στις οποίες συνεχώς και αδιαλείπτως υπέπιπτε η «ηρωίδα».  Όπως, βεβαίως, θα θυμάστε και το μιντιακό προμόσιον που απολάμβαναν οι δημόσιες παρεμβάσεις της εν λόγω… παραληρηματικής!

Νά, ο λόγος (και πάλι) για τη Χαρά Νικοπούλου, τη δασκάλα που μιλούσε στα μουσουλμανάκια για την έλευση του Θεανθρώπου και τα έβαζε να απαγγέλλουν στιχουργήματα του επιπέδου, Βάλε τους Τούρκους εμπροστά, σαν το χασάπη τα τραγιά, καπετάνιε μας λεβέντη, που όλη η Τουρκιά σε τρέμει… 

Η υπερ-πατριώτισσα, λοιπόν, Χαρά Νικοπούλου είπε να το «δει» το «εθνικόν της καθήκον» και ολίγον… εμπόριο και βάλθηκε να «στρώσει δουλειά» με… Μη Κυβερνητική Οργάνωση! Συλλογικό είδος που οι όμοιοί της (και εξ αρχής συμπαραστάτες της) λοιδορούν και απαξιώνουν με κάθε ευκαιρία. Ειδικά όταν πρόκειται για ΜΚΟ που ασχολούνται με τους πρόσφυγες!

Η Χαρά Νικοπούλου και ο σύζυγός της Γιάννης Φριτζιλάς ίδρυσαν, που λέτε, την ιδιωτική (τρέχα γύρευε) εταιρεία «Κιβωτός της Δόμνας Βισβίζη» που, χωρίς καμία υπερβολή, θα μπορούσε να ονομαστεί και… οικογενειακή επιχείρηση! Κατά «περίεργο» τρόπο, πριν λίγα χρόνια, το Γενικό Επιτελείο Στρατού παραχώρησε στο ζεύγος ένα παροπλισμένο φυλάκιο στον ορεινό όγκο της Θράκης, με σκοπό να λειτουργήσει εκεί έναν «παραδοσιακό οικισμό», που θα «άκουγε» στο όνομα (τι άλλο;) «Ακρίτας»! Σε αυτόν θα φιλοξενούνταν ορφανά και εγκαταλελειμμένα παιδιά, ή παιδιά που οι γονείς τους αδυνατούν να μεγαλώσουν για οικονομικούς λόγους και μέλημα πρώτο θα ήταν η καλλιέργεια του πνεύματος και η διάδοση των Χριστιανικών αξιών. Όλα αυτά μέσα σε πληθυσμούς αμιγώς μουσουλμανικούς!

Με το μέγα σκάνδαλο της εκχώρησης από το ΓΕΣ δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες να το «τρώει» το μαύρο (εδώ και ύποπτο) σκοτάδι της ελληνικής παραδοξολογίας, ο «εθελοντισμός» της κυρίας Νικοπούλου έπρεπε να βρει και τους απαραίτητους πόρους για να… ανδρωθεί και να επιβιώσει. Γιατί, καλές οι ζωγραφιές και τα στολίσματα (η αισθητική των οποίων μόνο με εκείνη της δικτατορίας θα μπορούσε να παραλληλιστεί), καλά τα σούρτα-φέρτα των πρόθυμων (αλλά πάντα ανίδεων) δημοσιογράφων για διαφημιστική κάλυψη του «εθνικού και θεάρεστου» έργου, καλές και οι παπαρολογίες της «μεγάλης ελληνίδος» (πόσες πολιτικές καριέρες έχουν «χτιστεί» πάνω σε τέτοιες;), αλλά… ο Ακρίτας, τζούφιος! Πάει να πει, λειτουργικά και οργανωτικά… παράνομος

Όμως, παρά το γεγονός ότι έχει ανακληθεί η άδεια λειτουργίας του ιδρύματος, η κυρία Νικοπούλου εξακολουθεί να διατηρεί σε ισχύ την (ούτως ή άλλως ισχνή) δραστηριότητά του, εμφορούμενη τώρα και από… πνεύμα αντίστασης! Τέτοιο που (φυσικώ τω λόγω) δεν άφησε ασυγκίνητους τους ομογάλακτους ομοϊδεάτες τής Χρυσής Αυγής που έσπευσαν αμέσως προς κάλυψη και υποστήριξη. Άλλο που δεν ήθελαν, δηλαδή…

Τι απαίτησαν οι υπόδικοι τραμπούκοι από το βήμα της Βουλής; Να μη συμμορφωθεί ο δήμαρχος Κομοτηνής με τις αποφάσεις της πολιτείας (κάτι σαν… πολιτικό νταηλίκι) και να αφήσουν τη Χαρά Νικοπούλου να αφοσιωθεί στο σημαντικό κοινωνικό και εθνικό της έργο! Έργο που, απροκάλυπτα πια, τίθεται υπό την «ιδεολογική προστασία» των εγχώριων ναζιστών. Ούτως ειπείν, τα «αποκούμπια της Χαράς».