Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

ΜΙΑ ΕΚΠΟΜΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Η εκπομπή Δίγαμμα (ΕΡΤ3, κάθε Τετάρτη βράδυ στις 9) είναι μία τηλεοπτική παραγωγή «καλών προθέσεων», στο επίκεντρο της οποίας βρίσκονται η ελληνική λογοτεχνία και οι άνθρωποι που την υπηρετούν. Ήδη, τα «πρώτα δείγματα» των επιλογών του αρχισυντάκτη και παρουσιαστή Κωνσταντίνου Παπαπρίλη-Πανάτσα καταγράφουν την αισθητική και πνευματική «φόρμα» μέσα στην οποία προβλέπεται να «αφοσιωθεί». Πορτρέτα κύρους και «ονόματα» εγνωσμένης αξίας (Πατρίκιος, Σκαμπαρδώνης, Ζουργός, Παπαγιάννη, Τριαρίδης, Κοροβίνης, Παπαμάρκος, Βαλτινός), σκηνοθεσία «περιεκτική» και εναρμονισμένη ιδανικά στο «αφηγηματικό μέτρο» των πρωταγωνιστών, ροή χωρίς υπερβολές και «τεχνολογικά εφέ», συνθέτουν ένα αξιολογότατο πολιτιστικό προϊόν που του πρέπει προβολή και υπενθύμιση.

Προφανώς και υπάρχουν «αδύνατα σημεία», λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι ακόμη και τώρα η εκπομπή «ψάχνει» τον βηματισμό της. Επί παραδείγματι, οι «παρεμβάσεις» του Καθηγητή Δημιουργικής Γραφής (;) Τριαντάφυλλου Κωτόπουλου αποσυντονίζουν με τον υπέρμετρο ακαδημαϊσμό τους την κύρια «δράση» και μοιάζουν εντελώς «ξένες» (και… κρύες) από το «κεντρικό θέμα» και το ενδιαφέρον του. Σε συνάρτηση πάντα με το βαρύγδουπο (ή και υπερφίαλο) του ακαδημαϊκού τίτλου που τις συνοδεύουν. Προσωπικό μου το πρόβλημα με αυτά τα περί «δημιουργικών γραφών» και δεν το επεκτείνω.

Όπως επίσης, «χτυπητές» αδυναμίες παρουσιάζει και το «τηλεοπτικό στιλ» του Κωνσταντίνου Παπαπρίλη-Πανάτσα. Με «άνεση» που πολλές φορές «κλείνει το μάτι» στο λάιφ στάιλ και τη σοβαροφάνεια και με εμφανέστατα σημάδια αμηχανίας στην επαφή του με τους δημιουργούς, αποδεικνύεται κατώτερος του «πνευματικού βάρους» που καλείται να υποστηρίξει. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν το «ύψος του πήχη» που έχει τεθεί ψηλά εξ αρχής. Συν βεβαίως το έμφυτο πρόβλημα της άρθρωσής του που δυσκολεύει σε μεγάλο βαθμό το επικοινωνιακό του έργο.

Ας αφήσουμε όμως τις «λεπτομέρειες» (ενδεχόμενα και τις μεμψιμοιρίες) και ας μείνουμε στις «καλές προθέσεις», επισημαίνοντας (και τονίζοντας) το μείζον: ότι τη στιγμή αυτή, το Δίγαμμα είναι η μοναδική εκπομπή στην ελληνική τηλεόραση που ασχολείται αποκλειστικά με το βιβλίο και τη λογοτεχνία. Κι αυτό από μόνο του τιμάει και τους συντελεστές και την ΕΡΤ3 που επιμένει στη συνέχεια του «μύθου» που είχε «επιβάλει» η παρουσία του Βασίλη Βασιλικού με το Άξιον Εστί.

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Ο ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΙ!

Παίρνοντας αφορμή από την εκδήλωση που θα διοργανώσει η Ελληνική Βουλή προς τιμήν του Νίκου Μπελογιάννη, ο (θεωρούμενος και σοβαρός) αρθρογράφος της Καθημερινής Στέφανος Κασιμάτης σχολιάζει αυτήν της την απόφαση με τον  εξής, δηκτικό θα έλεγα, τρόπο: Η Βουλή, πληροφορούμαι, ετοιμάζεται να τιμήσει τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη. Μάλλον από λεπτότητα στη μνήμη του νεκρού (διότι ο Μπελογιάννης αγωνιζόταν για να καταργήσει τη Βουλή), η εκδήλωση δεν θα γίνει στο γνωστό κτίριο που δεσπόζει της πλατείας Συντάγματος, αλλά στην Αμαλιάδα, τόπο καταγωγής του Μπελογιάννη. Ωστόσο, ο Μπελογιάννης καταδικάστηκε για κατασκοπεία εις βάρος της πατρίδας του και εξ όσων γνωρίζω δεν έχει υπάρξει ποτέ αναθεώρηση της δίκης. Μπορεί, λοιπόν, η θανατική ποινή που του επιβλήθηκε τότε να ήταν σκληρή και, ενδεχομένως άδικη, όμως η καταδίκη του ήταν δίκαιη και εξακολουθεί να ισχύει. Δεν είναι παράλογο η Βουλή να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του;

Θα παραβλέψω το γεγονός της (απόλυτης) ταύτισης του Στέφανου Κασιμάτη με την άποψη που εξέφρασε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Χρήστος Παππάς για το ίδιο θέμα. Πιθανόν η «συμπόρευση» αυτή να οφείλεται στο ότι ο θαυμαστής του Χίτλερ ΔΕΝ αγωνίζεται για την κατάργηση της Βουλής! Θα παραβλέψω επίσης και το «στιλάκι της ειρωνείας» του, που εδώ το «εξαργυρώνει» με φόντο τη μνήμη ενός νεκρού. Προτρέχω μάλιστα να προλάβω τυχόν παρερμηνείες επί της «εξαργυρώσεως», τονίζοντας ότι καμία πρόθεση δεν έχω να κατατάξω το είδος της δημοσιογραφίας που ασκεί ο κύριος Κασιμάτης με εκείνη των… αργυρώνητων. Προς Θεού!

Ας ξεκινήσουμε όμως από τα «τυπικά». Ή σωστότερα, τα… θεσμικά για να είμαστε και μέσα στο «πνεύμα» του σκεπτικού του. Πράγματι, εδώ ο Κασιμάτης έχει δίκιο (προφανώς και ο ναζιστής βουλευτής). Από τη στιγμή που δεν υπάρχει αναθεώρηση της δίκης, ο Μπελογιάννης παραμένει εσαεί στιγματισμένος με τη… ρετσινιά του κατάσκοπου! Άρα και με αυτήν του προδότη!

Όμως η Βουλή, εκτός από «θεσμικός πυλώνας», είναι (και πρέπει να είναι) ένα συνεχές εργαστήριο παραγωγής σκέψης και πολιτικής. Όταν αυτό ισχύει, τότε η «αναψηλάφηση» της ιστορίας μετέρχεται άλλων κανόνων και ερμηνειών. Υπ’ αυτήν την έννοια, της καταδίκης του Μπελογιάννη προηγούνται πλείστα όσα «μη αναθεωρημένα» εγκλήματα τα οποία καμία Βουλή και καμία κυβέρνηση δεν φρόντισαν (ως όφειλαν) να… διαλευκάνουν. Για παράδειγμα, με ποια κριτήρια «στήνονταν» οι έδρες των δικαστηρίων στη μετεμφυλιακή περίοδο; Ποιοι, ας πούμε, διόρισαν τους δικαστές που έστειλαν στο εκτελεστικό απόσπασμα τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του; Ποιοι ήταν εκείνοι που «έστησαν» τους… Παρθενώνες στα ξερονήσια; Ποιοι απολογήθηκαν για τους χιλιάδες νεκρούς της Μακρονήσου, της Γυάρου, του Άη Στράτη;

Θεσμικά και «διαδικαστικά» κανείς και ποτέ δεν έβαλε το «χέρι στη πληγή». Κανείς και ποτέ δεν ανέλαβε την πρωτοβουλία να «ψηλαφήσει» τη μετεμφυλιακή (και όχι μόνο) αγριότητα των «νικητών» με όρους… θεσμών. Οποιαδήποτε «τακτοποίηση» συντελέστηκε στη βάση των ατομικών συνειδήσεων και το φιλτράρισμα μιας συλλογικής μνήμης που, πεισματικά και με κόστος, αρνιόταν υποταγές και «σκεπάσματα». Πράξη βαθιά πολιτική, γι’ αυτό και εξόχως ανθεκτική.

Το να «έρχεται» σήμερα ο Στέφανος Κασιμάτης και να ζητάει «πιστοποιητικά αθώωσης» με όρους «κανονικότητας», εκτός από υποκριτικό είναι και αφελές! Θα πρόσθετα και ανιστόρητο, μιας και στα ιστορικά χρονικά δεν έχει συμβεί να ζητηθεί αναθεώρηση δίκης για ανθρώπους που θυσιάστηκαν για τις ιδέες τους. Πράγμα ακατανόητο ίσως για τον ίδιο και το σινάφι του (εν προκειμένω και του ναζιστή συμπεριλαμβανομένου).

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

Μέσα στην απρόσμενη φετινή βαρυχειμωνιά, έκατσα και διάβασα ξανά τα οκτώ (συν μία παραλογή) εκλεκτά διηγήματα του Δημοσθένη Παπαμάρκου από τη συλλογή Γκιακ. Διηγήματα γραμμένα πάνω στα «χνάρια» της μεγάλης ελληνικής πεζογραφίας, «συνομιλούν» ιδανικά με τους πρωτομάστορες του είδους και αφουγκράζονται με απαράμιλλο και ξεχωριστό τρόπο τα ανθρώπινα των μικρών τόπων. Βασισμένα σε διηγήσεις στρατιωτών που πολέμησαν στη μικρασιατική εκστρατεία, καταφέρνουν, εκτός από την εξιστόρηση των «ανθρώπινων» και των «ηθών», να σκιαγραφούν μοναδικά και το ιστορικό πλαίσιο μιας ολέθριας «εθνικής επιλογής».

Ο Δημοσθένης Παπαμάρκος διαχειρίζεται με μεγάλο σεβασμό το «υλικό μνήμης» των ηρώων του, κατορθώνοντας να αναδείξει από αυτό, όχι μόνο το γλωσσικό ιδίωμα της καταγωγής τους (αρβανίτες στα πέριξ της Αττικής και της Βοιωτίας μέρη), όχι μόνο τις «οσμές» των παραδόσεών τους (με την «μπέσα» να αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο συνάφειας και επιβίωσης), αλλά και την «οσμή» ενός γυρισμού που «κουβαλάει» μέσα του τα τραύματα μιας ιστορικά ανέγγιχτης (και «ανεξιχνίαστης») βαρβαρότητας. Εκείνης των Ελλήνων στρατιωτών που βρέθηκαν να πολεμούν στα μέτωπα της Ανατολής, διακατεχόμενοι (και προφανώς εμφορούμενοι) από το… πνεύμα των αντιποίνων.

Αν και το δράμα αυτών των εμπειριών μοιάζει να βρίσκεται στο «δεύτερο πλάνο» των αφηγήσεων της συλλογής, εν τούτοις είναι τέτοια η «δυναμική» του που διατρέχει συνεχώς τη δράση των πρωταγωνιστών. Θα έλεγα καταλυτικά! Όσο και αν επιμένουν να το «προσπερνούν», όσο και αν προσπαθούν να το «κρύψουν», όσο και αν πεισματικά το ξορκίζουν και το απεμπολούν, αυτό βρίσκει πάντα χαραμάδες και εσοχές για να ελευθερώσει τα φαντάσματά του.

Οι επιζήσαντες Έλληνες της μικρασιατικής εκστρατείας είναι τα θύματα μιας «μεγάλης ιδέας» που, εκτός από «εθνικά συντρίμμια», άφησε πίσω της ψυχικά ράκη και «ανθρώπινα απορρίμματα». Αυτά που η «πατριωτική μας μεγαλοστομία» δεν διανοήθηκε ποτέ να τα λυτρώσει μέσα από μια «συλλογική αυτοκάθαρση». Και δεν επέτρεψε ποτέ να τα «βγάλει» από το «περιθώριο της μνήμης».
Αυτήν τη Μνήμη «σκαλίζει» το Γκιακ. Διακριτικά, φιλήσυχα, ειρηνικά. Έτσι όπως ταιριάζει στη μνήμη όλων εκείνων που καταχώνιασαν τον πόνο και τους φόβους τους στα «σπλάχνα της σιωπής». Τη «μέσα μας πατρίδα».

Γκιακ: Το αίμα στα αρβανίτικα / Δεσμός συγγένειας που προκύπτει από κοινή καταγωγή, συγγένεια εξ αίματος / Φόνος που γίνεται για λόγους εκδίκησης / Φυλή.
 Φωτογραφία: Στρατοπέδευση μονάδων πριν από τη διέλευση του ποταμού Σαγγάριου, Αύγουστος 1921

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

ΜΟΝΟ ΓΚΑΦΑ;

Δεν ήταν απλά ένα «κοινοβουλευτικό κάζο» αυτό που έπαθαν οι 16 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας με την επερώτηση που κατέθεσαν στη Βουλή, ζητώντας την «εκπλήρωση» του ιστορικού ψηφίσματος της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης του 1829, ήγουν, την ανέγερση Ιερού Ναού του Σωτήρος Χριστού στην Αθήνα, ίνα εκφραστεί η ευγνωμοσύνη του Έθνους προς τον Θεό για τη βοήθεια που επέδειξε με τα θαύματά Του για τη σωτηρία του… Και φυσικά, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως «κοινοβουλευτικό (και εκ… παραδρομής) πταίσμα», αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι επερωτήσεις αυτής της μορφής και αυτής της εμβέλειας τυγχάνουν της «πολιτικής κάλυψης» ολόκληρης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Πόσο μάλλον όταν στη συγκεκριμένη επερώτηση συμπαρατάσονται και βουλευτές που δεν ανήκουν στον κομματικό της χώρο.

Γιατί λοιπόν όχι απλά ένα «κάζο» ή ένα ανεπαίσθητο «λειτουργικό πταίσμα»; Γιατί όχι μία «λανθασμένη επιλογή» που το άμεσο «τράβηγμά» της ενδεχομένως να την «αθωώνει» κιόλας;
Ας μη γελιόμαστε! Τα όσα αναφέρονται στην επερώτηση, περιγράφουν (και εξυπηρετούν) ένα πολύ συγκεκριμένο ιδεολόγημα, οι «ρίζες» του οποίου «ποτίστηκαν» ιδανικά στα μετεμφυλιακά χρόνια και «κάρπισαν» θεωρητικά και αισθητικά καθ’ όλη τη διάρκεια της εφτάχρονης δικτατορίας. Πάει να πει, το ιδεολόγημα του «ελληνοχριστιανικού ιδεώδους». Επομένως, η επερώτηση των 16 (συν 2) είναι μία «εκ βαθέων» και άκρως συνειδητή πρωτοβουλία, η οποία έρχεται να «υπενθυμίσει» συγκεκριμένες ιδεολογικές «καταγωγές» και συγκεκριμένα πολιτικά αφηγήματα.

Επειδή όμως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης διανύει περίοδο φιλελευθερισμού και… αριστείας, θα ήταν «άκομψο» και παρακινδυνευμένο να συνδέσει τώρα τη «μοίρα» του με «ιδεολογικά εξώγαμα» και «αρπαγμένους κομισάριους» ο ρόλος των οποίων εξαντλείται σε «τριτοκλασάτες αποστολές» που μοναδικό στόχο και σκοπό έχουν να συγκρατηθεί το ακροδεξιό ακροατήριο.

Τι έκανε η Νέα Δημοκρατία; «Φόρτωσε» στις πλάτες του «κομματικού της πάγκου» (από Γιακουμάτο μέχρι Κυριαζίδη και από Παπακώστα μέχρι Ράπτη) μία υπόθεση που, αν δεν «έσκαγε» επικοινωνιακά, θα είχε τα εξής πλεονεκτήματα: πρώτον, θα άνοιγε «πόρτα» σε ένα μεγάλο κομμάτι της ακροδεξιάς πλέμπας που «κυκλοφορεί» στο διαδίκτυο και δεύτερον, η ηγεσία της θα εξακολουθούσε να «πουλάει»… φιλελεύθερη μούρη! Και ούτε γάτα ούτε ζημιά!

Όμως η υποκρισία (μαζί και το ψέμα) έχουν κοντά ποδάρια. Όταν μάλιστα εκλείπει και το τάλαντο της διαχείρισής τους, τότε όχι μόνο γίνεσαι «ρόμπα» και περίγελος, αλλά «καρφώνεσαι» κιόλας! Εν προκειμένω τόσο που να μην έχεις τρύπα να κρυφτείς!

Όχι, δεν μιλάω για το «χώσιμο» του ενός από τους «2» συνοδοιπόρους των «16», ο οποίος, ως ακραιφνής ρατσιστής και φασίστας θα «καταγγείλει» τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως νεοταξίτη που δεν σέβεται ούτε την παράταξη, ούτε την παράδοση, ούτε το Θρησκευόμενο λαό, ούτε τους βουλευτές του, μα ούτε και αυτό το Τάμα του Έθνους. Όχι, αυτά είναι λίγο-πολύ αναμενόμενα όταν οι συμμαχίες είναι (ή μήπως όχι;) ανίερες! Αλλού είναι το κατάπτυστο και το τραγικό της… γκάφας!

Πού; Στο ότι οι 16 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας διατρέχουν το «ιστορικό του Τάματος», αποσιωπώντας (προκλητικά όμως) τη σύνδεσή του με τη χουντική περίοδο! Κουβέντα για το σκάνδαλο, λέξη για τα δεκάδες εκατομμύρια που έγιναν καπνός, κιχ για τις ενοχές των συνταγματαρχών και των ημετέρων τους. Ξέπλυμα κανονικό! Τέτοιο που να κάνει πια τον Βορίδη, τον Γεωργιάδη, το Πλεύρη (και τα άλλα… παιδιά) να νιώθουν… σαν στο σπίτι τους!

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

ΖΗΛΕΙΕΣ;

Στις ΗΠΑ, λέει, οι πολυγαμικοί ζητούν τη νομιμοποίηση των… δραστηριοτήτων τους! Νά πώς διεισδύει ο ισλαμισμός στα έθιμα και τις παραδόσεις μας.

Σύντομο και περιεκτικό: πώς τον λένε τον σοφέρ του Πατούλη; Χρυσό Οδηγό! Ξέρω, κρύο, αλλά ασορτί με την… οικογένεια!

Συνειρμοί: Ο ΣΚΑΪ στηρίζει σθεναρά το ευρώ και ανοίγει μέτωπο ενάντια στους υποστηρικτές της δραχμής. Σε ένα ενδεχόμενο δημοψήφισμα θα έχουμε 62% υπέρ δραχμής και στο τέλος θα μείνουμε στο ευρώ!

Στα καλά νέα της ημέρας, οι εθελοντές συντηρητές έργων τέχνης που επιδιορθώνουν το γκράφιτι με την κουκουβάγια στο Μεταξουργείο.

Παλαιό αλλά εσαεί επίκαιρο: ο Γιάννης Πρετεντέρης επιτίθεται στον Βασίλη Ραφαηλίδη, καταλογίζοντάς του ότι υπερασπίζεται απολυταρχικά καθεστώτα όπως αυτό της Σοβιετικής Ένωσης!
Η απάντηση του Ραφαηλίδη; Αν είχαμε εδώ τέτοιο καθεστώς εγώ θα ήμουν στη φυλακή και εσύ θα το υπεράσπιζες! Τάπα!

Στο Protagon, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Άνδρεας Ζαμπούκος ποστάρει φωτογραφία από τις διαδηλώσεις στη Ρουμανία και αναρωτιέται: γιατί δεν αντιδράσαμε ποτέ σαν τους Ρουμάνους; Ζητάει «αντίδραση» αυτός (και οι «όμοιοι» του) που όταν κατέβαιναν 500.000 άνθρωποι στους δρόμους της Αθήνας τούς αποκαλούσε «υποκινούμενους» και φασίστες!

Στη δίκη της Χρυσής Αυγής, μάρτυρες αναγνωρίζουν συνεχώς δράστες. Στη δίκη του αναρχικού Θεοφίλου, κανένας! Χρειάζεται να ρωτήσω ποιος βρίσκεται ακόμη στη φυλακή;

Ανάρτηση στο twitter του ΣΚΑΙ:
Δάσκαλος: Γιάννη, από τι έκανε ο θεός τον άνθρωπο;
Γιάννης: Από χώμα κύριε
Δάσκαλος: Και τους μαύρους από τι τους έκανε;
Γιάννης: Από καρβουνόσκονη κύριε
Μέχρι τώρα που μιλάμε, κανένας Εισαγγελέας δεν έχει εμφανιστεί για να υπερασπίσει (και να εφαρμόσει) τον αντιρατσιστικό νόμο!

Αστυνομικός αποκαλύπτει: Eίχα εντολή για σαρκική συνάφεια πριν συλλάβω την ιερόδουλη. Τραβάτε με κι ας κλαίω…

Προβληματισμός (λέμε τώρα) του Γιώργου Καλαντζή στο facebook: Αντί ο κύριος Νεφελούδης και οι τρεις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στην Καβάλα να προσπαθούν να βρουν τρόπο να γυρίσουν στη δουλειά τους οι 180 πρώην εργαζόμενοι στη Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων, αυτοί με τις ενέργειες τους θα πετύχουν στους 180 ανέργους να προσθέσουν άλλους 700, δηλαδή να υπάρχουν 900 άνεργοι ακόμη. Αυτό θέλουν;

Της αναρτήσεως, ακολουθούν τα παρακάτω σχόλια:
Χαράλαμπος Παμπορίδης: Γιώργο, πρόθεση του είναι να ισοπεδώσουν τα πάντα. Με τους τεμπέληδες, τους καταληψίες, τους αναρχικούς!
Γιώργος Ζαρκάδας: Γιώργη και σεις αριστερόστροφα κυβερνήσατε… σοσιαλιστικά!
Κώστας Τάτσης: Ο Γιώργος ο Ζαρκάδας έχει απόλυτα δίκαιο. Η Παγκόσμια οικονομία στο δυτικό κόσμο είχε μια φοβερή ανάπτυξη με κοινωνικές παροχές ασύλληπτες σε σχέση με τα Σοσιαλιστικά κράτη και αντί να την επιβάλουμε σε όλο τον κόσμο μέσα από διάλογο, θεοποιήσαμε την αριστερά σε όλες της τις μορφές με αποτέλεσμα ο κόσμος να ψηφίζει την ελεύθερη οικονομία και οι κυβερνήσεις που εκλέγονται να σύρονται από νοσηρά ιδεοληπτικά συνθήματα της Αριστεράς.
Γιώργος Κουτσός: Προδότες ήταν, αλήτες έγιναν!

Και για να δείτε πόσο δίκαιο έχουν οι ως άνω… σχολιαστές, αντιγράφω από τη Μακεδονία μικρή είδηση από τον Δεκέμβριο του 1956, με τίτλο: Οι Κομμουνισταί τρώγουν και δεν Πληρώνουν…
Την 7ην εσπερινήν οκτώ κομμουνισταί μεταβάντες εις τον παρά τον Λευκόν Πύργον εστιατόριον «Ο Γέρος του Μωριά», έφαγαν διάφορα φαγητά συνολικής αξίας 89 δραχμών αρνηθέντες μετά ταύτα να εξοφλήσουν τον λογαριασμόν. Όταν ο καταστηματάρχης εκάλεσε την Αστυνομίαν, οι οκτώ κομμουνισταί ετράπησαν εις φυγήν.

Άνοιξε καφετέρια στην Αθήνα στο όνομα του νεκρού Παντελή Παντελίδη! Το λες και καινοτόμο επιχειρείν!

Άσκηση σε σεμινάριο Δημιουργικής Γραφής: Βγάλτε από την τσέπη σας ό,τι αγγίξετε πρώτο και γράψτε ένα κείμενο για αυτό… Καλέ, πώς να το βγάλω αυτό που άγγιξα πρώτο; Αισχύνομαι σας λέω!

Έχω κι άλλο από Γιώργο Καλαντζή: Αγωνίστηκα το 2007, όταν τέθηκε το δίλημμα μεταξύ εργοστασίου Θεσσαλονίκης και εργοστασίου Νέας Καρβάλης. Έκλεισε τότε το εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης. Μπορούσε να είχε συμβεί το αντίθετο και το αποτρέψαμε.
Μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά έχω μία υποψία ότι το 2007 ο Γιώργος Καλαντζής ήταν βουλευτής –άρα, εκ του θεσμικού ρόλου και μόνο, όφειλε να μεριμνεί για ΟΛΟΥΣ τους εργαζόμενους– και (κυρίως) υπουργός Μακεδονίας Θράκης!

Μακάριος Λαζαρίδης: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φοράει πάντα τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας. Αυτήν που παίζαμε με τα… Νησιά Φερόες;

Κι ένα τελευταίο από Γιωργάκη (Καλαντζή). Απατώντας στον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Μορφίδη, αναφέρεται μεταξύ άλλων και στο θέμα των Συλλογικών Συμβάσεων, τονίζοντας τα εξής: Ο σχετικός νόμος ψηφίστηκε το 2012, επί κυβέρνησης Παπαδήμου. Δεν ήμουν βουλευτής τότε, κύριε Μορφίδη. Δεν ψήφισα υπέρ της κατάργησης των Συλλογικών Συμβάσεων, όπως δεν ψήφισα και κανένα μνημόνιο. Ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο, ούτε το τρίτο, όπως έχουν κάνει πολλοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ… Δηλαδή, για να έχουμε καλό ερώτημα, αν ΗΤΑΝ βουλευτής στις περιόδους που αναφέρει, ΔΕΝ θα ψήφιζε την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων και θα έλεγε ΟΧΙ στα Μνημόνια; Ή να υποθέσω… μάγκας εκ του ασφαλούς;

Ηλίας Ψινάκης: Να γίνει γνωστός ο Παρθενώνας από την προβολή που θα του κάνει η Gucci… Κατά τα άλλα, δήμαρχος του ιστορικού Μαραθώνα!

Γιώργος Καρατζαφέρης: ο Κασιδιάρης είναι μέσα στους 5 πιο ευφυέστερους βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου. Όχι, η αλήθεια είναι ότι δεν είπε πως οι άλλοι 4 είναι ο Μιχαλολιάκος, η Ζαρούλια, ο Παππάς και ο Γερμενής!

Δυναμική επανεμφάνιση του τιτάνα της πολιτικής σκέψης Κλειτσιώτη με δήλωση που θα συζητηθεί: Πιστεύω πως πρόβλημα Grexit δεν θα έχουμε…

Αυτό το: Καβάλα, τουριστικός προορισμός αριστείας μπορεί κάποιος να μας το κάνει πιο… λιανά; Τι δηλαδή; Σκοπεύουμε να το γυρίσουμε στο… πνευματικό; Λέτε να δούμε Ιωσηφίδου… ιέρεια και Ξανθόπουλο… Θουκυδίδη; Αχ, κάνε Θέε μου να το ζήσω!

Ο Κασιμάτης στην Καθημερινή για τους… vegan: Πρόκειται για μορφή ψυχικής διαταραχής, στην οποία ο ασθενής δεν τρώει καθόλου ζωικά προϊόντα. Των… αρίστων κι αυτός!

Ο ΣΚΑΪ αυτήν τη στιγμή έχει καλεσμένο έναν τύπο που λανσάρει εφαρμογή σε κινητά που λέει το φλιτζάνι! Μένουμε Ευρώπη ρεεεεεεεε!

Στα ακόμη καλύτερα νέα, η είδηση που ακολουθεί: Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πάτρας εξέφρασε την αγάπη του και τη συμπαράστασή του στο πρόσωπο του δημάρχου Κώστα Πελετίδη.

Ονομάζεται Γιώργος Καραμέρος, είναι Αντιπεριφερειάρχης Αττικής (και φαν της Δούρου την οποία μάλιστα θεωρεί και… σέξυ) και παίρνει θέση για το θέμα που προέκυψε με τον Παρθενώνα και τον Οίκο Gucci! Τι λέει; Αποθεώστε τον: Η υπόθεση Gucci Ακρόπολη είναι ενδεικτική για το πώς κυβερνούν αυτή τη χώρα οι υπερησιακοί, οι ιδεοληψίες και όσοι δεν έχουν ιδρώσει για 1 ευρώ!

Αυτό με τους αγρότες γιατί μου θυμίζει λίγο από το άλλο με το… σκίσιμο των μνημονίων;

Αυτό πάλι; Ο ΣΕΓΑΣ, λέει, βράβευσε τη δήμαρχο Καβάλας για την πολύτιμη υποστήριξή της στην ανάπτυξη του Κλασικού Αθλητισμού στην πόλη. Έγινε κάτι που μου διαφεύγει;

Ξεχάστε τους πολεμικούς ανταποκριτές! Το iefimerida στέλνει ρεπόρτερ στο Κανταχάρ των… Εξαρχείων!

250.000 άνθρωποι είδαν σε live μετάδοση στο facebook τη δολοφονία ενός 26χρονου στη Ρουμανία. Μάλιστα, 400 πάτησαν και Like. Τερματίζουμε, γενικώς!

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

ΦΑΣΙΣΤΟΜΠΑΤΣΟΙ

Όπα, τι έχουμε εδώ, λεβέντες μου; Τι ομάδα εν ενεργεία αστυνομικών είναι αυτή που εμφανίστηκε στο facebook με την επωνυμία Σκυλιά του Πολέμου; Πόσο «σκυλιά» και ποιος ο «πόλεμος»; Αν κρίνω από τις αναρτήσεις και τα σχόλια, είναι ολοφάνερο ότι η «παρέα των μπάτσων» δεν είναι τίποτε άλλο από μία φασιστική διαδικτυακή γκρούπα, τα μέλη της οποίας αλωνίζουν πίσω από την ανωνυμία που τους παρέχει ο δημοφιλής ιστότοπος. Ίδιον άλλωστε των θρασύδειλων ψευτοπαλληκαράδων η «κουκούλα» και τα «σκοτάδια». Μια ζωή στη σκιά…

Η αλήθεια είναι ότι (για άλλη μια φόρα) δεν «πέσαμε από τα σύννεφα». Οι ναζιστικοί θύλακες υπήρχαν πάντα στην Ελληνική Αστυνομία. Απλά τώρα (και μέσα στη ροή των τεχνολογικών εξελίξεων), οι ιδέες τους και οι συμπεριφορές τους βρίσκουν πλέον καινούρια «μονοπάτια έκφρασης» και επικοινωνίας και «γόνιμα εδάφη» για να… εκτροχιαστούν στο μίσος και τον φανατισμό. Εδώ και στη βαρβαρότητα!

Από τα λίγα «δείγματα» των θεμάτων που πρόλαβε να δημοσιεύσει η εφημερίδα Το Ποντίκι (και λέω «πρόλαβε» γιατί ήδη το facebook έχει «κατεβάσει» τον λογαριασμό της ομάδας λόγω της ρητορικής των περιεχομένων της), εκείνα που παρουσιάζουν το πιο μεγάλο ενδιαφέρον, δεν είναι ούτε οι ύμνοι στη χούντα και τον Παπαδόπουλο ούτε η λύσσα τους για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες (εμείς τους περιμένουμε με μια σφαίρα στη θαλάμη) ούτε βεβαίως οι απόψεις τους (σωστότερα, τα μουγκρητά τους) για τους γκέι. Αυτά λίγο-πολύ αποτελούν «τυπικό δείγμα» της φάρας τους. Το «ζόρικο» και το ανατριχιαστικό είναι οι «συμβουλές» και οι «οδηγίες» που δίνουν στους συναδέλφους τους για… βασανισμούς και εικονικούς πνιγμούς και φυσικά οι απειλές (σε επίπεδο μαφιόζικης συμμορίας) ενάντια σε εκείνους που θεωρούν «εχθρούς» και αντιπάλους τους!

Σοβαρό από όποια πλευρά και αν το κοιτάξει κανείς, το θέμα «ακουμπάει» άμεσα την ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας (σαφώς και τον πολιτικό της προϊστάμενο), με την «αδράνεια» και την «αδιαφορία» τους να συνομολογούν «κάλυψη» και «ανοχή». Εκτός κι αν οι εξω-επαγγελματικές δραστηριότητες των συναδέλφων τους δεν εμπίπτουν στις αρμοδιότητες της υπηρεσίας Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, μέλημα της οποίας μοιάζει να είναι η σωτηρία της κοινωνίας από τον… Γέροντα Παστίτσιο.

Η «αφασία» αυτή ίσως να είναι και η πιθανή αιτία που ο διαχειριστής-μπάτσος τολμάει να ανακοινώνει δημόσια την επιστροφή του με κάθε… επισημότητα! Επιστρέφουμε πιο εριστικοί από ποτέ, πιο ειρωνικοί, πιο εμετικοί, πιο Σκυλιά του Πολέμου! Μήπως το πράγμα αρχίζει να «χοντραίνει»; Μήπως λέω…

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

ΜΝΗΜΕΙΟ Ή Ο,ΤΙ ΠΡΟΑΙΡΕΙΣΘΕ;

Διάβαζα προχθές ένα σχόλιο που με αρκετή δόση «πίκρας, θυμού και αγανάκτησης» ανάρτησε στο facebook φίλος από τα Λιμεναριά. Θέμα του «ερεθισμού» του, η αδιάφορη στάση του δήμου –άλλως και έμμεση άρνησή του– να συντηρήσει και να αναπαλαιώσει ένα κτίριο που ανήκει στον «χωροταξικό κορμό» του Μεταλλευτικού Συγκροτήματος, γνωστό στους ντόπιους με το όνομα Μικρό Παλατάκι. Κτίριο που, στην περίοδο της ακμής των Μεταλλείων, λειτουργούσε ως δεύτερο διοικητικό κέντρο της επιχείρησης και που κάποιοι κάτοικοι του χωριού –εικάζω μέλη του εκεί Πολιτιστικού Συλλόγου– επιθυμούν να «αξιοποιήσουν» ως μόνιμο εκθετήριο των γλυπτών που φιλοτεχνεί ο Κώστας Λόβουλος. Λόγος για τον οποίο προστρέχουν και στη βοήθεια του δήμου.

Για την οικονομία της συζήτησης, προσπερνάω τον μακροχρόνιο μύθο περί «ανταγωνισμού Νοτίων και Βορείων» που για άλλη μια φόρα επανέρχεται ως κύριο επιχείρημα «άνισης μεταχείρισης» των… κατατρεγμένων νοτίων. Άσχετα αν επί της ουσίας, ένας τέτοιος «μύθος», προσφέρει το καλύτερο πολιτικό άλλοθι στη μετριότητα και την ανεπάρκεια των τοπικών παραγόντων του… ημετέρου νότου! Το θέμα (ή μάλλον τα θέματα) είναι άλλα και εκεί θα εστιάσω. Με τη σειρά λοιπόν…

Πρώτο ζήτημα που προκύπτει είναι ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία ενός μικρού τόπου (εν προκειμένω αυτή των Λιμεναρίων) αντιμετωπίζει ένα σπουδαίο Μνημείο της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Πάνω στο «πάθος» και την «έξαψη» για προσφορά, πάνω στην αγωνιώδη (σαφώς άδολη και ανιδιοτελή) προσπάθεια να «σωθεί» και να «αναδειχθεί» ένας χώρος και ένα κτίσμα που ρημάζει από την ασυγχώρητη αδιαφορία των ιθυνόντων, δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι ο αυθόρμητος και ο σπασμωδικός χαρακτήρας της πρωτοβουλίας τους υπονομεύει το μείζον: τον τεμαχισμό του Μνημείου μέσω αποσπασματικών και ανοργάνωτων επεμβάσεων. Τέτοιων που να ακυρώνουν το «όλον» του Συγκροτήματος και να προσδίδουν στο «αναστηλωτικό όραμα» στοιχεία αρπακολισμού.

Ζήτημα δεύτερο, η αντίληψη περί «καλλιτεχνίας» που στην ελληνική ενδοχώρα ταυτίζεται εν πολλοίς και με τη «μάστιγα» των τοπικών μουσείων. Κυρίως εκείνων της (λέμε τώρα) λαογραφίας. Φρονώ ότι πάνω σε μια τέτοια «πεπατημένη» εμφορείται και η ιδέα της «ίδρυσης μουσείου» με τα γλυπτά του Κώστα Λόβουλου. Επειδή ελάχιστα γνωρίζω το έργο του καλλιτέχνη –και αυτό μόνο από τις υπαίθριες εκφράσεις του– δεν έχω κανέναν λόγο να εμπλακώ σε αισθητικές «περιπέτειες κρίσεις». Το θέμα έτσι κι αλλιώς δεν είναι η ποιότητα των γλυπτών του. Το μείζον (και εδώ) είναι ότι πάει να εδραιωθεί ένα «πολιτιστικό τετελεσμένο» ερήμην των προσδοκιών που εκκόλαψε η τεράστια προσπάθεια των ειδικών για τη διάσωση και αναστήλωση του Μνημείου. Και φυσικά, ερήμην ενός σχεδιασμού που προβλέπει συγκεκριμένες (και τα μάλα ενδιαφέρουσες) πολιτιστικές χρήσεις και λειτουργίες.

Τρίτο και σημαντικότερο; Αυτό που διαφάνηκε μέσα από τον (facebookικό, έστω) διάλογο που ακολούθησε της ανάρτησης. Εκεί –εκτός από την πολύτιμη πληροφορία που «έδωσε» ο πρώην νομάρχης Θεόδωρος Καλλιοντζής και η οποία αφορούσε στην μελέτη του ΙΓΜΕ (η «τύχη» της οποίας αγνοείται)– ο αντιδήμαρχος επί των οικονομικών του δήμου Θάσου Γιάννης Πλαφαδέλης, ερωτηθείς αν η Δημοτική Αρχή έχει δικιά της πρόταση αναστήλωσης και αξιοποίησης του Μνημείου, απάντησε διά της τακτικής που τον διακρίνει. Αυτής του… πετάω την μπάλα στα περιστέρια! Μέρος προφανώς μιας «αφωνίας» που (εκτός από ερωτήματα) εγείρει και πλείστες όσες… υπόνοιες.

Τέλος (και για άλλη μια φορά): αν όντως υπάρχει «ζήλος» και «πόθος» να γίνει πράξη το όραμα της ανάδειξης του Μεταλλευτικού Συγκροτήματος (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ανάπτυξη του νησιού), οφείλουν όλοι (μα ΟΛΟΙ όμως) να συστρατευτούν πίσω από εκείνους που «άνοιξαν» πρώτοι τον δρόμο της σωτηρίας του. Και ΣΗΜΕΡΑ κιόλας, να πράξουν το απλούστερο όλων: να υιοθετήσουν επίσημα την εξαιρετική Διπλωματική Εργασία της Αναστασίας Στέλλα και με αυτήν υπό μάλης να αναζητήσουν πόρους και κονδύλια για την πραγματοποίησή της. Όλα τα άλλα, μια τρύπα στο νερό και «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε». Ή και… μπάλες στην εξέδρα. Αναλόγως!

Υ.Γ.: Μόλις τώρα διαβάζω ότι η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης έχει την μικρότερη απορροφητικότητα στα προγράμματα του ΕΣΠΑ. Όποια σύνδεση με τα όσα προηγήθηκαν, ας ΜΗ θεωρηθεί τυχαία.